اگر تو اول تکلیف خودت را معلوم نکنی که می‌خواهی چه کنی و کجا بایستی، نمی‌توانی هیچ کمکی به خلق دنیایی بهتر بکنی. پس قدری خودخواهی (خودمحوری) مقدم بر دیگرخواهی (فراموشیِ خود) چیز خوبی است.
چندی از مرزهای خودمحوری: در محدوده‌ی قوانین کنش کردن یا در محدوده‌ی قوانینِ اخلاقی (عرفی و شهودی) و سیاسی و حقوقی تصمیم گرفتن، لحاظ دیگری در مقام غایتی فی‌نفسه، در جهتِ ارتقای فضیلتِ خویش و یافتن رسالت و جهتمندی خویش در بافتارِ اجتماعیِ موجود حرکت کردن. خودمحوری عالیست، اما مقدم بر کنشِ خودمحورانه باید پرسید چه خودی را می‌گوییم؟ خودی خودینه یا خودی رها از هر قید...
@will_to_morality
Post #216
210