کسی که خودش به‌واسطه سختی‌هایش در تاریکی و ظلمت قرار گرفته باشد، توان دیدن روشنایی‌ها را ندارد، گویی که یک عینک دودی و تیره به چشمانش زده باشد، و وقتی چنان می‌بیند که دیگران در تاریکی طوری رفتار می‌کنند که انگار روشنایی برقرار است به عدم توجه آن‌ها به تاریکی با تاسف نگاه می‌کند و فکر می‌کند چقدر عجیب و غیرقابل‌قبول است که آن‌ها چنین رفتار می‌کنند؛ ولی چیزی که در اصل غلط است عینکی است که روی چشم‌ خودش قرار گرفته است و طرز فکریست که با آن به دیگران می‌نگرد.
http://t.me/will_to_morality