آدمی اغلب اوقات وقتی عملی را از منظر بیرونی می‌بیند قضاوت عینی‌تری برایش دارد. مثلا اگر من به کسی توهین کنم، دیگران بیشتر متوجه زشتی عمل من می‌شوند تا خود من. هنری بزرگ است قبل از اینکه دهان را بگشاییم و چیزی را به جهان پرتاب کنیم از بیرون به خودمان بنگریم. اگر این کاری سخت است می‌توانیم با دیگران مشورت کنیم که آیا باید فلان عمل را انجام دهیم یا نه. اگر این هم سخت است پس از عمل باید به حکمِ قاضیانِ منصف و آگاه توجه کنیم تا بر اساس آن خود را اصلاح کنیم. اگر این هم سخت است خوب است اصلا هیچ کاری نکنیم. اگر این هم سخت است بهتر است ... نه، اینکه نفی حیات بیولوژیک می‌شود... هیچی ... داشتم می‌گفتم ... اگر آن هم سخت است اشکالی ندارد، باید روی تحمل دیگران حساب باز کنیم تا مارا همینجور که هستیم، یعنی خودخواه و دهان‌گشاد، بپذیرند، اما به نظر من بهتر است آدمی دستش را به زانوی خودش بگیرد تا آنکه همواره مزاحم صبر و شکیبایی دیگران بشود‌، چون صبر و حوصله هم حدی دارد.
http://t.me/will_to_morality