نقدِ معاصران بر یکدیگر عموما، حتی گاهی در برهانی‌ترین حالت نیز، ارزش عینی اندکی دارد چراکه همواره چاشنی احساسات و تعصبات را با خود همراه دارد. حال به میزانی که یک نقد شخصی بوده و نه برهانی و استدلالی، منتقد غرضِ شخصیِ خود را به ما نشان می‌دهد نه تباه بودن کسی را که مورد نقد واقع می‌شود. اگر دقت کنید نقادیِ پیشینیانِ دور و غیرمعاصران هرگز حمله به شخص نیست، چون اینجا دیگر انگیزه‌های شخصی در آن نقادی جایی ندارند.
http://t.me/will_to_morality