عزیزی دوست‌داشتنی در نقد متن من اینطور نوشتند:
در نقد این متن شاید یادآوری چند دقیقه از تاریخ فلسفه بی‌وجه نباشد.
دقیقه‌ای که ایده امر والا نزد کانت و نسبت آن با اخلاق بی‌وجه نباشد. جایی که شکوه مارا به سوی امر مطلق هدایت می‌کند.
یا دقیقه‌ای که کاسیرر پیدایش زبان را پیوسته با پیدایش اسطوره که حس حیرت، شگفتی و ترس را بازنمایی می‌کند به ما نشان میدهد و انگار شروع دین و تمدن را به نوعی فرافکنی قدسی نسبت میدهد.
لحظه‌ی آشکاری ساختگی بودن امر والا؛
لحظه ای که آشکار شود فرم‌های‌آیینی اموری در آگاهی‌اند و نه بر آگاهی، درواقع
دقیقه‌ی سقوط قدرت و حجیت آدمی فرامی‌رسد در نتیجه این امر و این آشکارگی به نقض غرض تکریم‌های خویشتن‌اش بدل میشود و ناتوانی از بازشناسی عظمت‌اش.
Post #102
184
برهوت حقیقت شاید اینطور است که بشر همیشه علاقه داشته که در برابر بهترین ساخته‌های خود به زانو بیفتد. زمانی به بت‌ها و یا به خدایان درون ذهنش سجده می‌کرده است، یا به معابدی که می‌ساخته؛ دست‌بوسی و پابوسی کسانی که قدرت سیاسی را خودش به آن‌ها تفویض کرده بوده، و حالا نگرانی…