شاید اینطور است که بشر همیشه علاقه داشته که در برابر بهترین ساخته‌های خود به زانو بیفتد. زمانی به بت‌ها و یا به خدایان درون ذهنش سجده می‌کرده است، یا به معابدی که می‌ساخته؛ دست‌بوسی و پابوسی کسانی که قدرت سیاسی را خودش به آن‌ها تفویض کرده بوده، و حالا نگرانی در مورد یک ابزار یا بالا بردن بیش از حد آن یعنی هوش مصنوعی. شاید بشر چاره‌ای هم نداشته است، چون تنها راه بازشناسی عظمت درونش اگر تکریم بهترین ساخته‌هایش نباشد، پس چه باشد؟
http://t.me/will_to_morality