مطالعات تطبیقی ادیان و عرفان، زنانه نگری و زنان موسیقی ، مطالعات اجتماعی تاریخی و بینارشته ای فرهنگ ها زبان ها و هنرها برای روشنفکران زن زندگی آزادی ایران🕊
https://instagram.com/abbas.ghaemmagham.official
ارتباط با ادمین ها
@Ghaemmagham7
@GodHumanWorld
Post #101804
104
.
لطف حق با تو مداراها کند
چون که از حدّ بگذرد رسوا کند
سروش دباغ
در این اوضاع و احوال سیاسی غبار آلودی که کثیری از شهروندان بی پناه، مغموم و مظلوم با مشکلات معیشتی جدی و شرایط وخیم اقتصادی دست و پنجه نرم می کنند؛ چقدر غم انگیز است شاهد وضعیت تراژیک و تکان دهندهٔ کسی در مملکت ات باشی. فردی که متعلق به خانوادۀ پادشاهی در مملکت ماست و قاعدتا بناست دلمشغول آب و خاک و یکپارچگی سرزمینیِ کشورش باشد؛ از تجاوز دو کشور آمریکا و اسرائیل به خاک میهنش در دو جنگ دوازده روزه و چهل روزه حمایت کند، کشته شدن سربازان آمریکایی را تسلیت بگوید، اما از ابراز همدردی با خانواده های داغدار و مصیبت زده طی این دو جنگ خانمانسوز، از جمله خانواده های داغدار مدرسۀ « شجرۀ طیبه» در شهر میناب سر باز زند و سپس از در رفع و رجوع این رفتار غریب خود بر آید و توجیهی آورد که بر حجم زشتی عمل ابتدایی اش بیفزاید. بگذریم از اینکه جرات نمی کند نازک تر از گل بگوید به نخست وزیر جنایتکاری که شماری از هموطنان بیگناهش را به خاک و خون کشیده...
در ادامه، پس از ناکام ماندن و محقق نشدنِ آرزوها و برنامه هایش در دو جنگ اخیر، از سر خشم و استیصال در مصاحبه ای با رسانهٔ « فاکس نیوز» تلویحا و تصریحا از مسلح شدن مردم کشورش از محلِ اموال بلوکه شدۀ ایران توسط دولت آمریکا سخن به میان آورد و از آن دفاع کند و لختی نیندیشد که اگر این پیشنهاد مشعشع توفیق یابد، خروجی اش رفتن به سمت جنگ داخلی و سوریه ای شدن است و لا غیر؛ خروجی ای که هیچ نسبتی با ایران دوستی و میهن پرستی ندارد!!
هنگامی که سقوط آزادِ فرزند آخرین شاه ایران طی پانزده ماه اخیر را مرور می کنم، یاد این تعبیر پر مغز عیسی مسیح در انجیل «متی» می افتم: «چه سود که آدم جهانی را ببرد، اما خود را ببازد».
گیرم که این نقشۀ ایران ستیزانه و ضدّ میهنی یاد شده توفیق یابد، که احتمالش در فضای سیاسی کنونی خوشبختانه کم است؛ آنوقت چه بدست می آید و ایشان چه بدست می آورد؟ چه سود که کسی کرامت انسانی، پرنسیب ها و ارزشهای اخلاقی را ببازد، مردمان بی پناه هموطنش را به کام مرگ بفرستد تا به آرزوی دیرینۀ خود برسد، حسرتهای برنیامده اش محقق گردد و از نردبان قدرت بالا رود و خیمه و خرگاهی برای خود دست و پا کند؟
چنین تقلا کردنهای بی امان و بی وقفه ای، به یمین و یسار زدنهای دل آزار و زیر پا گذشتن اصول اخلاقی و انسانی متعدد که از قضا مجال سرکوب سنگین هموطنان مستاصل و مصیبت زده در داخل کشور را فراهم می کند، رقت انگیز و عبرت آموز نیست؟!
جای آنست که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف می شکند بازارش
https://www.instagram.com/p/DdzSkQnqwxE/?stkn=MW40dHE2YnJpYjVsZQ==
لطف حق با تو مداراها کند
چون که از حدّ بگذرد رسوا کند
سروش دباغ
در این اوضاع و احوال سیاسی غبار آلودی که کثیری از شهروندان بی پناه، مغموم و مظلوم با مشکلات معیشتی جدی و شرایط وخیم اقتصادی دست و پنجه نرم می کنند؛ چقدر غم انگیز است شاهد وضعیت تراژیک و تکان دهندهٔ کسی در مملکت ات باشی. فردی که متعلق به خانوادۀ پادشاهی در مملکت ماست و قاعدتا بناست دلمشغول آب و خاک و یکپارچگی سرزمینیِ کشورش باشد؛ از تجاوز دو کشور آمریکا و اسرائیل به خاک میهنش در دو جنگ دوازده روزه و چهل روزه حمایت کند، کشته شدن سربازان آمریکایی را تسلیت بگوید، اما از ابراز همدردی با خانواده های داغدار و مصیبت زده طی این دو جنگ خانمانسوز، از جمله خانواده های داغدار مدرسۀ « شجرۀ طیبه» در شهر میناب سر باز زند و سپس از در رفع و رجوع این رفتار غریب خود بر آید و توجیهی آورد که بر حجم زشتی عمل ابتدایی اش بیفزاید. بگذریم از اینکه جرات نمی کند نازک تر از گل بگوید به نخست وزیر جنایتکاری که شماری از هموطنان بیگناهش را به خاک و خون کشیده...
در ادامه، پس از ناکام ماندن و محقق نشدنِ آرزوها و برنامه هایش در دو جنگ اخیر، از سر خشم و استیصال در مصاحبه ای با رسانهٔ « فاکس نیوز» تلویحا و تصریحا از مسلح شدن مردم کشورش از محلِ اموال بلوکه شدۀ ایران توسط دولت آمریکا سخن به میان آورد و از آن دفاع کند و لختی نیندیشد که اگر این پیشنهاد مشعشع توفیق یابد، خروجی اش رفتن به سمت جنگ داخلی و سوریه ای شدن است و لا غیر؛ خروجی ای که هیچ نسبتی با ایران دوستی و میهن پرستی ندارد!!
هنگامی که سقوط آزادِ فرزند آخرین شاه ایران طی پانزده ماه اخیر را مرور می کنم، یاد این تعبیر پر مغز عیسی مسیح در انجیل «متی» می افتم: «چه سود که آدم جهانی را ببرد، اما خود را ببازد».
گیرم که این نقشۀ ایران ستیزانه و ضدّ میهنی یاد شده توفیق یابد، که احتمالش در فضای سیاسی کنونی خوشبختانه کم است؛ آنوقت چه بدست می آید و ایشان چه بدست می آورد؟ چه سود که کسی کرامت انسانی، پرنسیب ها و ارزشهای اخلاقی را ببازد، مردمان بی پناه هموطنش را به کام مرگ بفرستد تا به آرزوی دیرینۀ خود برسد، حسرتهای برنیامده اش محقق گردد و از نردبان قدرت بالا رود و خیمه و خرگاهی برای خود دست و پا کند؟
چنین تقلا کردنهای بی امان و بی وقفه ای، به یمین و یسار زدنهای دل آزار و زیر پا گذشتن اصول اخلاقی و انسانی متعدد که از قضا مجال سرکوب سنگین هموطنان مستاصل و مصیبت زده در داخل کشور را فراهم می کند، رقت انگیز و عبرت آموز نیست؟!
جای آنست که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف می شکند بازارش
https://www.instagram.com/p/DdzSkQnqwxE/?stkn=MW40dHE2YnJpYjVsZQ==
- 👌 3
- 🤣 1
