#بخش_اول
❗️ چندی پیش دکتر #بهمن‌آبادی، معاون دانشجویی و رئیس شورای انضباطی بدوی، نامه‌ای را برای برخی از اساتید دانشگاه ارسال کرد و در آن به توضیح و دفاع از روند رسیدگی به پرونده‌های انضباطی و احکام صادره پرداخت. چند روز بعد نیز این متن نامه به‌صورت عمومی توسط «روزنامه شریف» منتشر شد؛ ازآنجاکه آمار اخراجی‌ها و شمار دانشجویان در خطر رو به ازدیاد است لازم دانستیم بخش‌هایی از محتوای آن را با توجه به شیونامهٔ کمیتهٔ انضباطی زیر ذره‌بین نقد ببریم
«به همین دلیل در ایام تعطیلی خوابگاه‌ها، تفهیم اتهام و شرکت در جلسه شورای انضباطی در یک روز انجام می‌شد تا کمترین فشار و هزینه به دانشجو منتقل شود.»
⬅️ فشردگی روند تفهیم اتهام و برگزاری جلسه در یک روز، اگرچه ممکن است از منظر اداری به کاهش مراجعات منجر شود، اما در عمل فرصت کافی برای آمادگی را از دانشجو سلب می‌کند. بر اساس تبصرهٔ ۱ مادهٔ ۶۷ شیوه‌نامهٔ انضباطی دعوت برای تفهیم تخلف، حداقل باید با بازۀ زمانی ۵ روزه صورت بگیرد تا دانشجو فرصت کافی برای مشورت و آماده‌سازی دفاع مؤثر داشته باشد. افزون بر این، فضای حاکم بر جلسات برای برخی از دانشجویان همراه با فشار روانی بوده است و نمی‌توان صرفاً کاهش تعداد مراجعات را «کاهش فشار» تلقی کرد. اگر به‌راستی این کمیته دغدغۀ روان دانشجویان را داشت بهتر آن بود جلسات را حداقل تا برقراری شرایط مناسب برای اقامت چندروزهٔ دانشجو در خوابگاه به تعویق می‌انداخت.
«چنانچه این اتفاق رخ ندهد و نهادهای نظارتی بیرونی احساس کنند مدیریت دانشگاه عزم یا توان مدیریت صحنه دانشگاه را جهت عدم ایجاد هزینه برای کشور ندارد، میزان مداخلات قانونی ایشان در خصوص وقایع دانشگاه افزایش می‌یابد و کار برای دانشجو و دانشگاه سخت‌تر می‌شود.»
⬅️ این ادعا که «کمیته برای جلوگیری از ورود نهاد خارجی مجبور به مداخله و برخورد سخت هست» در حالی بیان می‌شود که تا این لحظه هنوز دو نفر از دانشجویان شریف در زندان به سر می‌برند؛ از سوی دیگر #رضا_دالمن که حکم اخراج و ۴ سال محرومیت از تحصیل او در کمیتهٔ تجدیدنظر تأیید شده است، پیش‌تر از سوی قوهٔ قضاییه تبرئه شده بود. به بیانی دیگر، احتمالاً اگر روند قضاوت و دادرسی با نهادهای بیرونی بود، مجازات کمتری برای دانشجویان حاصل می‌شد. مهم‌تر اینکه توجیه برخوردهای انضباطی با ارجاع به فشار نهادهای بیرونی، بیش از آنکه از حقوق دانشجو صیانت کند، این پرسش را مطرح می‌کند که دانشگاه تا چه اندازه توانسته از استقلال خود و حقوق اعضای جامعه دانشگاهی دفاع کند؟
«در گفت‌وگوهایی که در جلسات شورا انجام می‌شود و عنوان شد این صحبت‌ها در فضای دادگاهی نیستند، گاهی عنوان شده است که بالاخره این تجمعات اعتراضی همراه با اغتشاش و توهین به ارکان و اصل نظام، چراغ‌سبز حمله دشمنان به سرزمین ما بوده است و لذا افرادی که این تجمعات را شکل داده‌اند، دانسته یا ندانسته مسبب این حمله بوده‌اند و در خون شهدای مظلوم میناب شریک هستند.»
⬅️ این گفته نه‌تنها نظر شخصی فرد نویسنده بوده، بلکه نشان از خط‌مشی سلیقه‌ای و به‌دوراز قانون و اصول کمیته در جلسات دارد. براساس گفته‌ها، بسیاری از افرادی که به این جلسات رفته‌اند با جملات تندی مانند «دلیل اینکه جنگ شروع شد شما هستید» و «در خون کشته‌شدگان جنگ شریک هستید» مواجه شده‌اند. طرح چنین گزاره‌هایی فارغ از میزان اعتبار آن‌ها، در جلساتی که قرار است به بررسی تخلفات انضباطی دانشجویان بپردازند، محل تأمل جدی است! نسبت‌دادن مسئولیت رخدادهای امنیتی و نظامی به دانشجویانی که در تجمعات اعتراضی حضور داشته‌اند، در درجهٔ اول سلب مسئولیت از حاکمیتی است که در کشور را به منجلاب جنگ کشانیده و نیز می‌تواند فضایی آمیخته به احساس گناه، فشار روانی و پیش‌داوری ایجاد کند که صراحتاً با اصول رسیدگی منصفانه و بی‌طرفانه فاصله دارد.
«در این جلسات تلاش می‌شود گفت‌وگو با دانشجو در محیطی عاری از اضطراب و استرس باشد.»
⬅️ گزاره‌ای که بدون استناد به گزارش‌های دانشجویی و تنها با اتکا به متن همین پیام بهمن‌آبادی نیز گزاره‌ای به‌دوراز واقع محسوب می‌شود. لازم به ذکر است که محیطی عاری از اضطراب و استرس در شرایطی که دانشجو هم‌زمان با تهدید احتمال صدور حکم دادگاهی، نگرانی از تأیید حداکثر تنبیهات آموزشی چون اخراج و محرومیت چندساله از تحصیل، تحقق نمی‌یابد.
⬅️ آنچه گفته شد، نه همهٔ موارد سوال‌برانگیز نامه که تنها بخشی از آن بود.
✈️@VoiceOfSUT