شکاف روایت‌ها و واقعیت

#یادداشت

❗️ از زمان حمله به دانشگاه صنعتی شریف، خبرنگاران و مستندسازان متعددی در دانشگاه رفت‌وآمد داشته و با برخی از اعضای هیئت‌علمی یا حتی دانشجویانی که به‌رغم ممنوعیت تردد، مجوز داشتند (اعضای بسیج دانشجویی، هیئت و روزنامه) مصاحبه کرده‌اند. مصاحبه‌هایی که بعضاً پرحاشیه بوده یا خشم و اعتراض دانشجویان را برانگیخته است. یکی از این مصاحبه‌ها که بیش از دیگران سروصدا کرده است، مصاحبهٔ ریاست دانشگاه، دکتر #تجریشی، با برنامۀ صبحانۀ ایرانی شبکهٔ دو بود.

⬅️ در این مصاحبه، #تجریشی در شرح روزهای پرآشوب دانشگاه گفت: «هرکسی بعد ۴۵ روز بهش بگویند بیا و برو سر کلاس، شروع می‌کند به پرخاش‌کردن و طبیعی است.» بر کسی پوشیده نیست که آنچه در آن روزها رخ داد، با توصیفات جناب دکتر (!)، فرسنگ‌ها فاصله دارد. در ادامه، اشاره شد که «اعتراضات از عدم گفتمان‌سازی و گفت‌وگو با این افراد آب می‌خورد و این‌طور نیست که دانشجویان کشورشان را دوست نداشته باشند». البته وطن‌دوستی امری نیست که با اعتراضات در تضاد باشد که برعکس، با آن همسو است و چه چیزی زیباتر از خواندن سرود «ای ایران» در میانهٔ اعتراضات دانشگاه می‌تواند گواه بر این باشد؟ بااین‌حال، سخن از باب گفت‌وگو در شرایطی که دست‌کم ۳۰ دانشجو به کمیتهٔ انضباطی احضار، ۶ دانشجو اخراج شده‌اند و بازداشت‌ها همچنان ادامه دارد؛ بیش‌از هرچیز به خیال‌بافی و بلندپروازی‌ای پوچ می‌ماند.

⬅️ او همچنین مدعی شد که تعداد دانشجویان معترض از ۱۲۰۰۰ دانشجو نهایتاً ۴۰۰ نفر بود، آماری که بی‌اساس است و پیش‌تر در گزارش «تخمین جمعیت» مورد بررسی ما قرار گرفته بود و به‌وضوح آمار به مقدار دست‌کم ۱۱۰۰ نفر تنها در روز اول اعتراضات می‌رسد. #تجریشی پیش‌تر نیز ادعاها و رفتارهای خارج از شأن رئیس دانشگاه شریف از خود نشان داده بود، در اسفندماه ۱۴۰۴ در در نامه‌ای به وزیر علوم مدعی شده بود که «تمام دانشجویان ممنوع‌الورود‌شده، سهمیه‌ای بوده‌اند» و در لیست سهمیه‌ها، از سهمیه منطقه ۲ و ۳ نام برده بود. اما نه‌تنها انتشار اطلاعات معدل و سهمیهٔ دانشجویان خلاف اصول اخلاقی است که دسته‌بندی ممنوع‌الورودی‌ها براساس سهمیهٔ مناطق توهین و تبعیضی آشکار به دانشجویات ساکن مناطق ۲ و ۳ است.

⬅️ در نهایت، آنچه بیش از هرچیز به چشم می‌آید، شکاف عمیق میان روایت رسمی مدیریت دانشگاه و تجربهٔ زیستهٔ دانشجویانی‌ است که آن روزها را از نزدیک لمس کرده‌اند. تقلیل اعتراضات گسترده، فضای امنیتی دانشگاه، بازداشت‌ها و احکام انضباطی یا محدود کردن صدای معترضان به چند صد نفر، نه‌تنها کمکی به روشن‌شدن حقیقت نمی‌کند، بلکه بر بی‌اعتمادی موجود می‌افزاید. دانشگاه زمانی می‌تواند محل گفت‌وگو باشد که روایت دانشجویان نیز شنیده شود؛ نه آنکه واقعیت زیستهٔ آنان انکار یا بازنویسی شود. تا زمانی که پاسخ‌گویی جای خود را به روایت‌سازی بدهد، فاصلهٔ میان دانشگاه و بدنهٔ دانشجویی و به تبع آن حاکمیت و مردم، همچنان پابرجا خواهد ماند.

🔗 لینک مطالعهٔ متن کامل یادداشت


✈️@VoiceOfSUT