محتوای فرمایشی بساز، نمره بگیر!
❗️ به تازگی متنی از «تکلیف دوم» درس انقلاب اسلامی مونس #سیاح دست به دست می‌شود که در آن از دانشجویان خواسته شده با همراه داشتن کارت دانشجویی و گرفتن عکس سلفی تأییدیه از حضور در تجمعات شبانه بفرستند، با یک خانم بالای ۵۰ سال مصاحبه کنند و با ضبط صدا، از او بپرسند که چرا همچنان با انقلاب همراه است؟
⬅️ این تکلیف واضحاً فاقد بار آموزشی و بیشتر برای تحمیل دیدگاه و قالب کردن یک اعتقاد خاص به دانشجوست. نکتهٔ قابل‌توجه، سوگیری شدید و پیش‌فرض‌های توهم‌آمیز آن است؛ #سیاح پیش‌فرض گرفته که تمام دانشجویان کلاس بدون استثنا در این تجمعات شرکت می‌کنند و هیچ فضایی خارج از این تفکر وجود ندارد. اما عمق فاجعه اینجاست که با ذکر عنوان «اجباری» و گروگان‌گیری نمره، دانشجو عملاً مجبور می‌شود پا به تجمعی بگذارد که شاید هیچ اعتقادی به آن ندارد و سوالاتی را بپرسد یا مواضعی را تأیید کند که با آن‌ها کاملاً مخالف است و مصاحبه‌شونده نیز باید دقیقاً همان حرف‌هایی را بزند که استاد می‌خواهد بشنود.
⬅️ تبدیل کردن دانشجو به مصاحبه‌گر تجمعات، بیشتر از اینکه یک کار آکادمیک باشد، شبیه به شعبهٔ دوم برنامه‌های صداوسیماست. ظاهراً مرزهای روش‌های ارزیابی دانشجو جابه‌جا شده و از این به بعد نمرهٔ درس را میزان موفقیت در شکار سوژه‌های وفادار به حکومت در کف خیابان تعیین می‌کند!
⬅️ جدای از مضحک بودن این تکلیف خاص، این اتفاق آیینهٔ کارکرد سالیان اخیر چنین دروسی در دانشگاه‌هاست. دروسی که سال‌هاست به جای بررسی بی‌طرفانه و ذکر مستند تاریخ رخدادها، عملاً به ابزاری برای تزریق و تحمیل عقاید تبدیل شده‌اند. چنین ساختاری انتظار دارد دانشجو عقیدهٔ فکری مشخصی را طوطی‌وار تکرار کند تا بتواند دروس را پاس کند.
⬅️ دانشگاهی که انتظار می‌رود پرورندهٔ تفکر انتقادی و مدافع آزادی اندیشه باشد، با این بایاس‌های مضحک آموزشی، به کارخانهٔ بازتولید حرف‌های سفارشی تبدیل می‌شود. با کارهایی از این دست یا حتی در وهلهٔ اول وجود چنین درس‌هایی در برنامهٔ آموزشی، آموزش به ابزاری برای جهت‌دهی سیاسی و ایدئولوژیک تبدیل می‌شود. نام این کار هرچه باشد، آموزش و پژوهش دانشگاهی نیست!
✈️@VoiceOfSUT
Post #304
19.4K
- 😡 527
- 🤯 79
- 👍 44
- 😁 27
- 👎 11
- 😐 9
- ❤ 7
- ⚡ 1
- 👏 1
- 👌 1
- 💔 1