همون استارتِ علاقه‌ی من به چیزهایی شد که حداقل با معیارهای معمول زشتن. فکر کنم چندتایی کتاب در موردشون خوندم (بهترینش قطعا تاریخ زشتی از امبرتو اکو)، اما هنوز هم نمی‌تونم توضیحش بدم. صرفا قضیه اینه که خیلی از کاورهایی که می‌بینم و واقعا ازشون لذت می‌برم زشتن.

حتی حدس می‌زنم اگه یه لیست از ۱۰۰ تا بهترین آهنگ‌های عمرم بنویسم، دستکم ۷۰ درصدشون واقعا قشنگ نیستن، چیزی نیستن که دوست داشته باشم توی یک روز عادی گوش کنم. اما احترام زیادی براشون قائلم و مشخصا درک نمی‌کنم چرا تحسینشون می‌کنم. قطعا دلیلش علاقه‌م به پادفرهنگ نیست، کسایی که منو می‌شناسن قطعا می‌تونن بگن من معمولی‌ترین ظاهر رو دارم و خودمم معمولی‌ترین آدمم. اگه علاقه‌م به پادفرهنگ‌هایی مثل پانک راک و هوی‌متال (این ۲۰ سال اخیر رو در نظر نگیرین که کلا پادفرهنگ نیست) از بحثِ هنری فراتر بود مشخصا توی نوع زندگی و رفتارم باید نشون می‌داد.

در کل، این همه نوشتم که بگم من متاسفانه جوابی برای سوالی که توی ذهنمه ندارم. شاید باید چند روز وقت بذارم و کلِ تاریخِ زشتی توی موسیقی ۱۰۰ سال اخیر رو بنویسم (باید رفرنس پیدا کنم، میترسم از حافظه‌م استفاده کنم و اشتباه بنویسم) و جوابش همون وسط پیدا بشه. یا بیشتر به ۱۲-۱۳ سال پیش فکر کنم؟ نمی‌دونم واقعا.