پس باید برگردیم عقب‌تر، جایی که من تازه شروع کرده بودم جدی آهنگ گوش کنم (دیگه از ۱۸ سال بیشتر شده) و کم‌کم با تاریخِ موسیقی عامه‌پسند و زیرزمینی و هر چیزی که بود آشنا می‌شدم. ما توی دهه‌ی ۶۰ همچنان تلاش برای رسیدن به زیبایی رو داریم، دیدی که به موسیقی هست به نسبت ده سال قبلش عوض شده، اما هنوز آرتیست‌ها تلاش می‌کنن به زیباترین چیز ممکن برسن. حالا در کنارش مفاهیم سیاسی، اجتماعی و... هم میان، حتی داستان‌گویی به شکل آلبوم کانسپچوال هم هست. اما هنوز جز یکسری تلاش (که بیاییم بگیم دلیل داشتن، اما تهش به سمت اتفاقی بودن می‌رن) ما تحسینِ زشتی رو نداشتیم.

حداقل یکی از اولین نمونه‌های تحسینِ زشتی مال Sex Pistols و اوایلِ دوران پانک راک می‌شه. از اینکه انکار فرهنگ، هنر و زیبایی‌شناسی توی "موسیقی" مسیرش عوض می‌شه. واقعا درکِ اینکه چی می‌شه حتی برای منی که سال‌هاست پانک راک گوش می‌کنم، کلی کتاب در موردش خوندم و مستند دیدم و احتمالا چند ده هزار کلمه در موردش نوشتم سخته. من سعی می‌کنم از اصطلاح‌های تخصصی دور بمونم، چون می‌دونم توضیح دادنشون کار آسونی نیست.

اما در کل مسیری که من برای درکِ زیبایی رفتم دقیق توی همون نقطه‌ای که با پانک راک آشنا شدم عوض شد. خیلی سال گذشته و قطعا این جهتی که ایستادم و به قبلتر نگاه می‌کنم باعث می‌شه خیلی چیزها رو نبینم، اما فکر کنم همزمان با گوش کردن Iggy Pop، Suicide و Brian Eno من تازه فهمیدم که اصلا هنر می‌تونه زیبا نباشه. من نمی‌تونم توضیح بدم که چرا اونقدر Third Uncle از آلبوم Taking Tiger Mountain رو گوش کردم، چرا توی راهِ مدرسه وایسادم و زل زدم به کاورش چون نمی‌فهمیدم اینی که می‌بینم چیه، اما می‌دونم اون دیدی که داشتن مستقیم یا غیرمستقیم بهم رسید.