اما ما واقعا تعداد زیادی کاورِ آلبوم داریم که از لحاظ ویژوال زشتن، حتی نگاه کردن بهشون ناراحت کنندس. ولی من قبول نمی‌کنم که این‌ها بد باشن.

پس قضیه کاملا در موردِ زیبایی‌شناسیه!

مسئله سر اون چیز نسبی نیست، من نمی‌تونم زشت بودنِ Diamond Dogs (دیوید بویی) رو منکر بشم، اما من خیلی وقت پیش قبول کردم که زشتی خودش یک بخش مهمی‌ از زیبایی به حساب میاد و تعداد قابل توجهی از چیزهایی که من دوست دارم طبق معیارهای متداولِ زیبایی‌شناسی کاملا زشت حساب می‌شن.

اینجا باز می‌رسیم به یک سوال که شاید سخت‌تر باشه:
چرا من با چیزی که قبول دارم زشته همون رفتاری رو دارم که با یک چیز زیبا دارم؟ دقیقا چی شده که من کاورِ آلبومی که از لحاظ ویژوال زشته رو بد نمی‌دونم؟