قضیه از یه پست اینستاگرامی شروع شد که متاسفانه گمش کردم. اما کلیتش این بود که یک بلاگر موسیقی "بدترین" کاورهای آلبوم تاریخ رو بررسی می‌کرد و مشکل اصلی اینجا بود که بین ۲۰تا گزینه‌ای که گفت، فقط دوتاشون واقعا "بد" بودن و همشون صرفا زشت بودن. جایی بدتر می‌شد که دیدم اسمِ چندتا از بندهای مورد علاقه‌م بین اون بدترین کاورها اومد و حتی کاورهایی که بد می‌دونست برای من بین بهترین‌ها بودن.

همین باعث شد برم دنبال نظر بقیه‌ی مردم، این مقاله از رولینگ استونز رو پیدا کردم که به نظرم منطقی‌تر بود. با اینکه هیچ‌جوره نمی‌تونم قبول کنم Cucumber Castle از Bee Gees (رتبه‌ی ۱۵) یا The Miracle از کویین (رتبه‌ی ۴۷) بد باشن، اما کلیاتش رو قبول دارم. مطلب بعدی که پیدا کردم این بود، همون اول که اسم Blind Melon رو دیدم فهمیدم قراره با بیشترِ گزینه‌هاش مخالف باشم و حدسمم درست بود.
باعث شد خیلی بیشتر بگردم و متاسفانه جز فروم‌های آنلاین مثل ردیت که مردم خیلی رندوم در موردش صحبت کرده بودن جایی رو پیدا نکردم که سعی کرده باشه این مفهومِ بد بودن رو باز کنه.

اینجا ذهنم رفت سمت اینکه مفهومِ بد بودن برای کاورِ آلبوم‌ها رو نمی‌شه نِسبی در نظر گرفت، خیلی سوال‌های مختلفی پیش میاد که جواب دادنشون آسون نیست. مثلا:
- آیا این کاور از لحاظ اخلاقی مشکل داره؟ (Blind Faith – Blind Faith (1969))
- از لحاظ مفهومی به موسیقی نامربوطه؟‌ (Chuck Berry – Berry Is On Top (1959))
- اینقدر از لحاظ بصری زشته که نمی‌شه نگاهش کرد؟‌ (Limp Bizkit - Presents Chocolate St★rfish and the Hot Dog Flavored Water (2000))

من در مورد دوتای اول نمی‌تونم صحبت بکنم و به نظرم تمامِ اون مطالبِ توی اینترنت هم از ترس بَن شدن ازش دور موندن. توی سال ۲۰۲۵ کی جرئت داره کاورِ Virgin Killer از اسکورپینز رو نشون بده؟ یا واقعا چندتا کاورِ آلبوم هستن که نامربوطن و این باعث شده اون آلبوم خراب بشه؟ تقریبا هیچی به ذهنم نمی‌رسه.