در ادامه‌ی گشتن دنبال "مدیایی جز موسیقی که حسِ هوی متال رو داشته باشه" چند شب پیش فیلم Highlander رو دیدم. نظر چندانی ندارم در موردش، به نظرم یه فیلم دهه هشتادی از تمام زاویه‌های ممکن بود و اتفاقا توی همین "فیلم دهه هشتادی" بودن به شدت موفقه. کلا چیز جدید یا اضافه‌ای نداشت که غافلگیرم کنه. حتی اون چیزی هم که دنبالش بودم رو پیدا نکردم.

اما دوتا چیز خیلی خوب داشت. اول همه اینه که بند کویین چندتایی آهنگ مخصوص Highlander درست کردن که تک‌تکشون تونستن موفق باشن و شاهکاری مثل Who Wants To Live Forever تحت تاثیرِ داستان این فیلم بوده. هر جایی که آهنگ‌هاشون پخش می‌شد سطحِ کیفی و احساسی فیلم چند پله بالا می‌رفت. همین یک دلیل کافیه برای من که بخوام پیشنهادش بدم به بقیه.

مورد بعدی هم ویلن فوق‌العاده‌ی این فیلمه. اشتباه نشه، به نظرم شخصیت‌پردازی و نوشتنِ این کاراکتر افتضاحه، یعنی تا آخر داستان معلوم نیست دقیقا دنبال چیه و برای پایین اوردن رده سنی تمام جنایت‌هاش قبل از نقطه‌ی اوج کات می‌خورن. اما کلنسی براون (که اوایل کریرش بوده) عالی این شخصیت رو در اورده، اینقدری که یادم نمیاد آخرین بار کی یک ویلن اینقدر برام جالب بود. به نظرم کلنسی براون بعد از این فیلم همیشه خیلی بازیگر متوسطی بود، اما اینجا حداقل بازیگر نقش اول رو out shine میکنه.