چیزی که برام جالب بود، افرادیه که از Interzone کارشون رو شروع کردن و ادیتورهای این مجله تاثیر زیادی روی سبک کاریشون داشتن. بخش بزرگی از داستان‌های مهمِ Interzone رو قبلا خونده بودم، یکسری از معروف‌ترین‌هان و نویسنده‌هاشون هم افرادی نیستن که بگم ناشناخته بودن. صرفا این همه وقت من متوجه ربط تمام این افراد به هم نشده بودم.

مثلا اواخر دهه‌ی هشتاد آلستر رینولدز اولین داستانش رو توی Interzone چاپ کرد. اگه کارهای آلستر رینولدز رو خونده باشین (تقریبا مطمئنم اقتباس‌هاش رو همه دیدین، جلوتر در موردشون حرف می‌زنم)، مشخصه که یک استایل خاصی داره. ترکیبیه از عظمتِ سای‌فای‌های قدیمی، فضای کارهای نوآر و بدبینی فلسفی به نسبت هر چیزی. به حدی که من همیشه می‌گم رینولدز قطعا یکسری از بهترین داستان‌های اگزیستانسیالیستی رو داره. تمام این مشخصات همون چیزهایی هستن که من توی Interzoneهای دهه‌ی هشتاد تونستم ببینم. مثلا اِلمان‌هایی که ج ج بالارد، جان هریسون و بروس استرلینگ توی آثارشون داشتن رو می‌شه به وضوح توی کارهای آلستر رینولدز هم دید. تمام این افراد توی دهه‌ی هشتاد مرتب داستان‌‌هاشون رو توی Interzone چاپ می‌کردن و مشخصا استایلِ نوشتاری و فلسفه‌ی آثارشون توی اون فضا قالب بود و باعث همون "رنسانس علمی-تخیلی سخت" شکل بگیره.