این سوپرمن جدیده فان بود، خیلی بهتر از اونی شده که حدسش رو می‌زدم و در نهایت هم به نظرم یک سوپرمن جدید رو معرفی کرد. تفاوت اصلیش با سوپرمن‌های قبلی اینه که خیلی نزدیکتره به شناخت مردم عادی از سوپرمن، تا اونی که توی کمیک‌ها و فیلم‌های قبلی بود.

همیشه گفتم به نظرم تنها چیزهایی که باعث می‌شه بتمن کمی تیره‌تر باشه، اینه که لباسش سیاهه و توی گاتهامه. وگرنه سوپرمن از لحاظ داشتن داستان‌هایی که به سمت رده سنی بالاتر می‌رن و خشنن همیشه یک پله بالاتر بوده. اما مشکل اینه که از اواخر دهه‌ی هفتاد و سوپرمن‌هایی که ماریو پوزو (نویسنده پدرخوانده) نوشت و فیلم شد تا همین کارهای اخیر زک اسنایدر همیشه سعی کردن بین سوپرمنِ آمریکایی مردم پسند و اون سوپرمن تاریک و عصبانی کمیک‌ها یک بالانس بسازن و ما شواهد کافی داریم که بدونیم نمی‌شه و جواب نمی‌ده. به حد کافی آدم‌های بزرگ و قدرتمند زیرِ اسم سوپرمن له شدن که بتونم بگم مشکل از اون‌ها نبوده.

این فیلم کلا بخش دوم رو ول کرده، سوپرمن رو یک بعدی کرده (که خوبه واقعا) و توی یک داستان ساده گذاشته چون حدس می‌زنم DC الان با پنگوئن و بتمن (که خیلی موفق بودن)‌ اون سمت قضیه رو گرفته، خیلی مایل نیست یک فرانچایز دیگه رو هم پرت کنه به اون سمت و بیشتر دنبال مخاطب کم سن و ساله.

به طور کلی همونیه که گفتم، سرگرم کنندست. امیدوارم کسی با انتظار دیدن یک داستان خیلی قوی، بازیگری تاثیرگذار و... نره سراغش چون این فیلم نمی‌خواسته اون‌ها رو داشته باشه.