توی بازی The Holy Tree Wars ما یه مکانیکِ خارج از گیم‌پلی داریم که حدس می‌زنم اولین باره که کلا توی ویدیوگیم اجرا می‌شه (اگه نمونه‌ای ازش می‌دونین حتما بهم بگین)، اسمش هم Royality ـه.

در کل بازی اینطوریه که بسته به فَکشنی که برمیدارین ۵۲ تا کارت دیفالت بهتون می‌ده، بعد هم اجازه می‌ده که از مارکتِ بازی ده‌تا کارت دیگه انتخاب کنین تا به Deck شخصی شما برای اون Run اضافه بشه. این ده‌تا کارت اسمشون bonus کارته و مربوط می‌شن به همین سیستم رویالیتی. معمولا این کارت‌ها قوی‌ترن و امتیاز بیشتری هم دارن، تاثیرش روی بازی و مراحل مختلف بسیار بیشتره از کارت‌های دیفالت.

در اصل، این کارت‌های bonus مال مایی که سازنده‌ی بازی‌ هستیم نیستن، ما به صورت "فروشی" این کارت‌ها رو موجود می‌کنیم (فقط با امتیازهای داخل بازی می‌شه خرید) و پلیرها می‌خرن و صاحبِ واقعی اون کارت می‌شن. بعد پلیرها هستن که توی مارکت این کارت رو می‌ذارن تا هر کسی که خواست بتونه رایگان یا با دادن هزینه (باز هم فقط امتیازهای داخل بازی) این کارت رو به Deck خودش اضافه کنه.

اینجا دقیقا اتفاق‌های جالب میوفتن:
تصور کنین که شما کارتِ Light-Eating Bird رو خریدین، اون رو رایگان توی مارکت گذاشتین تا همه بتونن استفاده کنن. هر بار که این کارت بازی می‌شه و امتیاز می‌‌گیره شما هم پنج درصد از اون امتیاز رو دریافت می‌کنین. مثلا اگه توی یک روز صد بار این کارت بازی بشه، هر بار هم فقط ۴۰ امتیاز بگیره (مطمئنا با توجه به پِرک‌ها و آیتم‌ها بیشتر می‌شه)، شما ۲۰۰ امتیاز رو بدون بازی کردن دریافت کردین. توی یک ماه این می‌رسه به ۶ هزار امتیاز.

حالا شاید براتون سوال بشه که این به چه دردی می‌خوره؟ امتیاز بیشتر مساویه با امکان خریدن کارت‌های بیشتر، آیتم‌ها، پرک‌ها و مهم‌تر از همه، فروختنِ همون امتیاز (با پول واقعی) به پلیرهای دیگه‌ست. چون که ما هیچ برنامه‌ای نداریم که خودمون چیزی رو با پول واقعی به پلیرها بفروشیم و تنها واحد مالی داخل بازی که برای معامله‌ها داریم امتیازه. داشتن کارت‌های بازیمون شبیه اینه که یک نفر برای خودش Passive Income بسازه.