بازی Crown Gambit یکی از بازی‌های ایندی امساله که نقدهای خوبی گرفته، نه در حدِ گرفتن جایزه‌های اصلی ولی در حدی که اسمشو کسایی که پیگیرِ بازی‌های ایندی هستن شنیده باشن و راستش این بازی یکی از تاثیرگذار‌ترین بازی‌هاییه که این مدت بازی کردم، اما نه به خاطر خوب بودنش، بیشتر به خاطر اینکه فهمیدم یکسری از بخش‌های The Holy Tree Wars رو باید چیکار کنم.

این بازی یه نمونه‌ی کاملی از بالانس نبودنه. اگه بخوام با مثال بگم، شما تصور کنین که یک خونه‌ای هست که بهترین دکور رو داره اما این خونه هیچ دیواری نداره و روی یه زمین شنی وسطِ بیابونی که طوفان میاد ساخته شده. بازی Crown Gambit آرت بی‌نظیری داره، یکی از قشنگ‌ترین‌هایی که دیدم، داستانش حرف نداشت و کاملا می‌رفت سمت یک فانتزی کلاسیک و تروپ‌هایی که جاشون توی قلب من و خیلیای دیگه‌ست. اما core mechanic این بازی که گیم‌پلی هم بر اساس اون شکل گرفته افتضاح بود. یعنی بخش‌هایی که فایت اتفاق میوفتاد (با کارت) حتی برای من تا آخر بازی قابل فهم نبودن و نه هیچ‌جایی توضیح می‌داد نه انگار منطقی پشتشون بود.

شاید توی یه بازی‌ای که فقط همون کارت گیم رو داشت من اینقدر غر نمی‌زدم، اما Crown Gambit اینطوریه که مخاطبشو می‌بره توی یک داستان، انتخابِ بین گزینه‌های مختلف خیلی تاثیرگذارن و خود داستان و شخصیت‌ها جالبن. بعد توی نقطه‌ی اوج داستان باید ده دقیقه بین کارت‌های به درد نخور بگردی تا سه‌تا سگ وحشی رو بزنی... همین اشتباهی که توی گیم‌پلی داشتن ضربه‌ی بدی به بازی زده بود. شاید با یکم تغییر می‌تونست از بهترین‌های امسال باشه.