هر وقت که یک پلیر وارد یک شهر می‌شه، باید کارت بکشه و این کارت بهش سه‌تا گزینه‌ی مختلف برای انجام دادن می‌ده. اولی مهربون بودن با مردم اونجاست و نشون دادن چیزیه که اون‌ها دوست دارن. معمولا این به محبوبیت کمک می‌کنه و یک چیز دیگه (مثل پول یا غذا)‌هم می‌ده. اما متاسفانه گزینه‌های بعدی همیشه یک بها دارن (معمولا پول و محبوبیت) و چیزی که دریافت می‌کنن به شدت وسوسه کننده‌تره. اینجا کاملا وصل می‌شه به اخلاقیات بازی، مثلا می‌تونین اردک و غاز‌های اون روستا رو بدین به خرستون بخوره ولی ازتون می‌ترسن و اجازه می‌دن یه ساختمان بسازین...که کار سختیه توی پروسه‌ی خود بازی و معمولا سود خوبی هم داره.

همین کارت‌های کوچیک که شما اگه خوش‌شانس باشین توی بازی ۲-۳تاشونو می‌گیرین خیلی توی روایت تاثیر دارن. تقریبا با هر ترتیبی که دستتون بیاد یک داستان جدید رو می‌گه و تاثیر زیادی داره روی اینکه بتونین تصور کنین چه اتفاقی میوفته. انگار یک بُعدِ اضافه پیدا می‌کنه که توی اون چند خطی داستان وجود داره، شخصیت‌ها هدف پیدا می‌کنن و هر شهر فقط یک "مکان روی نقشه" نیست، مردم داره و همین مردمش هم دوستتون دارن یا ازتون متنفرن.