و چیزی که ارزشمندش می‌کنه، دلیل اصلی‌ای که من اعتقاد دارم سریال مهمیه اینه که به شدت وارد یک زیرشاخه‌ای می‌شه که ما توی سینما و ادبیات کم داریم.

سبک Cosmic Horror که تا حدودی از لاوکرفت شروع می‌شه بر پایه‌ی دوتا چیزه:
۱- وحشت از یک چیز کیهانی که از درکِ ما بالاتره، به طوری که مغز ما نتونه وجودشو قبول کنه.
۲- وحشت از چیزی که نمی‌بینیم/نمی‌فهمیم

می‌دونم این دوتا خیلی شبیهن ولی Bear with me (می‌دونین چه قدر فکر کردن نیاز داشت تا این اصطلاح رو توی مطلبی بیارم که عنصر وحشتش یه خرسه؟). این سبک وحشت کیهانی به مرور عوض شد و ده‌ها مدل دیگه پیدا کرد. یکی از این نوع‌های جدید برمیگرده به ترس از چیزی که ما توی یک سرزمینِ جدید ملاقات می‌کنیم. این نوع وحشت از مجله‌های پالپ دهه ۲۰ و ۳۰ و حتی قرن نوزدهم شروع می‌شه و به مرور می‌رسه به اینجا، اما مسئله اینه که بیشترشون توی محیط‌های ناشناخته‌ی نرمال می‌مونن، خیلی زرنگ باشن می‌رن زیر آب و در نهایت اونقدر وارد مورد دومی (وحشت از چیز نادیدنی) نمی‌شن.

اما خود وحشت توی سریال "ترور" کاملا وابسته‌س به چندتا چیز. اول خود محیطه، یک سفیدی تقریبا بی‌انتها که آروم آروم همه چیز رو شبیه خودش می‌کنه و واقعا توی سریال می‌شه دید که چطور همین قضیه تبدیل می‌شه به یک عنصر وحشت. بعد هم میاد وارد داستان‌های فولکلور اسکیموها می‌شه و از اونجا هم عناصر وحشت پیدا می‌کنه و در آخر می‌رسه به خرس قطبی (البته اسمش یه چیز دیگه‌ست، خیال می‌کنن خرس قطبیه) و این خرس قطبی وجود داره، اما اینقدر پیچیده و قدرتمندتره ازشون که نمی‌تونن "وجودش" رو قبول کنن.

در آخر هم خیلی کلاسیک، دقیقا مثل بهترین آثار وحشت کیهانی، زمانی که می‌فهمن چیز داره می‌شه کل داستان سوییچ می‌کنه روی جنون و تمام عناصرِ وحشت ترکیب می‌شن با همین تا بتونن پایان‌بندی رو بسازن.