این چند روز داشتم در مورد سینمای Post-Horror کتاب می‌خوندم. کلا این جریانِ "پسا وحشت" یکی از معدود جریان‌های سینماییه که من از شروعش (حدود 2010) پیگیرش بودم تا الان که کموبیش دوران اوجش هم رد شده و حداقل فعلا، وارد دوران افول شده.

چیزی که در مورد این جریان برام جالب بود، اینه که خیلی از یکسری از آثارِ وحشت قدیمی الهام گرفتن. از فیلم gaslight دهه‌ی چهل گرفته تا سینمای وحشتِ هنری دهه‌ی نود. بیشتر شبیه اینه که مفاهیم و داستان‌ها هر کدومشون از یک‌جایی اومدن و به طرز عجیبی، این جریان سینما اونقدر هم تحت‌تاثیرِ ادبیات نیست. بیشتر داستان‌گوییش رو از همون آثارِ سینمایی گرفته و بعضا (مثل فیلم Mother! ) یکم از تئاتر هم استفاده کرده.

همه‌ی اینا رو گفتم تا برسم به اینکه توی سینمای پسا وحشت ما یک استایل خاصی از کارگردانی رو داریم. برای اینکه بخوام همین استایل خاص رو توضیح بدم و بگم اصلا چطور کار می‌کنه (تا برسم به چیز مهمی که فهمیدم) باید یک چیز دیگه رو هم توضیح بدم: