اونقدر هم اسپویل نیست.

یعنی در وصف خوب بودنش فقط باید این صحنه رو بذارم. از لحاظ دکوپاژ و حرکت دوربین یکی از سخت‌ترین چیزهاییه که دیدم. بعد از لحاظ مفهومی شبیه call back به چیزیه که فیلم باهاش شروع شده، داره توی این پنج دقیقه کل سیستم جادوییش رو باز می‌کنه، توضیح می‌ده و براش شرط می‌ذاره. همین قضیه برای بیشتر فیلم‌ها حدود یک سوم Run-time رو می‌گیره.

از اون سمت لودویگ گورانسون هر چی بلد بوده رو گذاشته برای این فیلم، جوری که صداها دارن تغییر می‌کنن، سبک‌های مختلف همزمان با حرکت دوربین ترکیب می‌شن و بعد یکی از صداها Fade می‌شه توی صداهای دیگه و لیریکی که می‌شنویم ربط مستقیم پیدا می‌کنه به داستان...
امیدوارم این فیلم تمام توجهی که لیاقتشو داره بگیره.