چند شب پیش Sirocco and the Kingdom of Winds رو دیدم. انیمیشن خوبیه، دیدنش فان بود.
ولی!

من نمی‌فهمم چطور توی داستانش اینقدر گند زده بودن. روی کاغذ ایده‌ش خوبیه، باید خروجی یه انیمیشن با استایلِ فرانسوی/بلژیکی می‌شد که تحت تاثیر میازاکیه. حتی سناریو و داستان هم خوب بودن، اما مشخصا کسی که فیلمنامه رو نوشته بود برای رسوندن پیام تقریبا تمامِ ابعاد دیگه رو له کرده بود. یعنی با این ایده، نشون دادن سوگواری و کنار اومدن باهاش صدتا راه داشت، از این صدتا احتمالا نود تا بهتر از این می‌شد. تصور کنین که یک دنیای خیلی خوب دارین، اما فیلم نمی‌تونه این دنیا رو درست بسازه و ازش استفاده کنه، چون سعی می‌کنه روی شخصیت‌ها تمرکز کنه و ارتباطتشون با هم دیگه (تیپیکال فیلم فرانسوی)، بعد شخصیت‌ها هم خراب می‌شن چون که واقعا به جای عمیق کردنشون وقت می‌ذاره و ارتباطشون با سوگواری رو می‌گه. در حالی که خیلی ساده می‌تونست شخصیت و دنیاسازی رو قوی کنه، سوگواری خودشو نشون می‌داد.

چیزی که برای من خیلی جالب بود، استفاده از مفهوم "ایزد شکست خورده" یا همون "ایزدی که از همه متنفره" بود. این ایزد به حدی خسته و آسیب دیدست که داره بی‌وقفه سعی می‌کنه همه چیز رو از بین ببره، اصلی‌ترین چیزی که جلوشو می‌گیره هم خودشه که هنوز راضی نشده به این نابودی. این دقیقا بخشی بود که فیلم باید براش زمان بیشتری می‌ذاشت، اجازه می‌داد عجیب و قدرتمند بودنش کل داستان رو بگیره، کاری که قبلا توی کارهای میازاکی بارها دیدیم و همه جواب می‌دن. ولی خب متاسفانه خیلی واردش نمی‌شیم و نهایتا ۷-۸ دقیقه از فیلم در مورد اینه.

در کل جالب بود، شاید بشه گفت من یکم سختگیرم که می‌گم این ایرادات رو داشت. آرت استایل خوبی داره، مشخصا که بودجه‌ی کمی داشته ولی با همین بودجه‌ی کم هم کار آبرومندانه‌ای ساختن.