بخشیدن هر اندازه امری پسند و نیکو است، چه چیزی را بخشیدن هم همانقدر دارای اهمیت است.
هدیه ما به نوعی معرف ماست و در نبودِ ما حسی به یادگار می‌گذار در ذهن مخاطب‌مان.
مادربزرگم زمانی که دختر ۱۵ ساله‌اش را روانه خانه شوهر میکند، این سجاده را از پشم گوسفندی برایش بافته و آن مروارید فیروزه‌ای را به عنوان نشانی جهت تاکید بر نماز برای دخترش بر دل آن حک میکند.
مادرم با گذشت سی‌وسه سال این سجاده را لای لحاف‌هایش گذاشته که یادگار مادرش سالم بماند،
تا او نیز آن را یادگاری برای من کند.
امروز آن را بیرون آوردم که دیگر آن نشانی، برایمان نشانگر شود؛ نشانی از مادری مومنه برای استمرار نماز نسلش.
ببخشیم، زیبا ببخشیم ...
بخشیدنی که نشان باشد از جنس نور برای تاریکی راه.
🖊ورده
Post #1305
1.03K
