سیاهیِ شب
زیر نغمه‌های آتش
بانگِ غرش آسمان
و او حیران در کوچه‌های بن‌بست بی خانه

بسلامت میگذرد
با کوبیدنِ درِ امید
درز کرده لایه دیوار و رخنه میکند در دل تاریکی
و پنجره نور را می‌گشاید
آن سوی دیوار گلستان است...
و لاشه بی رمق او جانی دوباره میگیرد...

چیزی نمانده...

🖊ورده