امشب یادداشتی دیدم که بخشی از آن چنین بود:
«برخلاف زبان‌های دیگر، در زبان فارسی اگر جایی تأکید بر جنسیت باشد اولویت با زنان است.
بر خلاف زبان‌های لاتین و اروپایی که می‌گویند (HUSBAND AND WIFE)، ما می‌گوییم زن و شوهر
همچنین به جای (BROTHER AND SISTER)، ما می‌گوییم خواهر و برادر،
و به جای (MEN AND WOMEN)، ما می‌گوییم زن و مرد... .
اگر جایی لازم شده زنان را در اولویت قرار داده‌ایم، حتی در زبان فارسی «زن» یک واژه و مفهوم مستقل است، نه مثل wo/man زائده‌ای کنار مرد... .
ما حتی می‌گوییم زبان مادری، نه زبان پدری»


دربارهٔ متن فوق، دوست دانشورم، آقای منوچهر فروزنده‌فر، نکاتی نوشتند که اکنون آورده می‌شود:
«چرا می‌گوییم زن و شوهر؟ چون زن یک هجاست و شوهر دو هجا. دلیل کاربرد «زن و شوهر» به‌جای «شوهر و زن» همان دلیل کاربرد «دل و جگر» به‌جای «جگر و دل» است.
«خواهر و برادر» هم دلیل آوایی دارد: خواهر دو هجاست و برادر سه هجا. «زن و مرد»، هر دو، یک‌هجایی هستند ولی زن هجای بلند است و مرد هجای کشیده. پس باز هم دلیل آوایی دارد: معمولاً کلمه‌ی کوتاه‌تر، دارای هجای کم‌تر یا درصورت برابر بودن تعداد هجا کلمه‌ی دارای هجای سبک‌تر مقدم می‌شود... .

دربارهٔ woman هم باید گفت که به لحاظ ریشه‌شناختی woman ربطی به man ندارد.

«زبان مادری» هم احتمالاً گرته‌برداری از mother tongue انگلیسی است.
پس هیچ برتری فرهنگی را برای فارسی‌زبانان ثابت نمی‌کند.»

https://t.me/joinchat/AAAAAD7Fssu7AgJ7o97tgw