کانال رسمی مرکز مشاوره و سبک زندگی دانشگاه ارومیه
جهت تماس و دریافت خدمات مشاوره:
044-32759346
044-31942448
Post #49
77
Forwarded from انجمن علمی دانشجویی روانشناسی دانشگاه ارومیه
🍂 چرا پاییز ما را فیلسوف و درونگرا میکند؟ | بازخوانی عصبشناختی و اگزیستانسیال زرد شدن جهان
با فرا رسیدن اعتدال پاییزی و کوتاه شدن پهنای روز، نخستین تکانهها نه در تقویم، بلکه در شبکههای عصبی ما رخ میدهد. افت زاویهی تابش فوتونهای خورشیدی و تحریک کمتر سلولهای گانگلیونی حساس به نور در شبکیه (ipRGCs)، مستقیما هستهی سوپراکاسمیاتیک (SCN) در هیپوتالاموس را هدف میگیرد؛ گذرگاهی که فرمان افزایش ترشح زودهنگام ملاتونین و کاهش ساخت سروتونین را صادر میکند. مغز ما در سطحی بنیادین، ترمز برانگیختگی هیجانی تابستان را میکشد و به سمت یک کندسازی شناختی(Cognitive Deceleration) متمایل میشود.
اما تقلیل دادن روان انسان به صرف یک ترکیبی از نوروترنسمیترها، نادیده گرفتن عمیقترین وجه هوشیاری ماست. پاییز در روانشناسی، محل تلاقی سه ساحت شگفتانگیز است:
۱. به رسمیت شناختن ریتم آرامتر: این رخوت نسبی، الزاما نشانهی ناکارآمدی یا اختلال نیست؛ آن را به عنوان یک دورهی طبیعی بازتابی برای بازبینی اهداف، ژورنالنویسی عمیق و تعمیق در پروژههای فردی در آغوش بگیرید.
۲. تفکیکِ هوشمندانهی ملانکولیای فصلی از SAD: میان یک حس حزن شاعرانه و دروننگر با اختلال عاطفی فصلی (که با پرخوابی ناتوانکننده، ولع مفرط کربوهیدرات و افت عملکرد روزمره مشخص میشود) مرز بگذارید و در صورت لزوم، بهداشت خواب و نوردرمانی صبحگاهی را جدی بگیرید.
۳. پذیرش فضیلت رهاسازی: یاد بگیریم که رشد همواره به معنای به دست آوردن نیست؛ گاهی عالیترین دستاورد سلامت روان، آموختن هنر بهموقع رها کردن است؛ درست مانند برگها.
☕ گفتوگو با شما:
شما با کاهش طول روز و بوی باران، بیشتر در کدام ایستگاه ایستادهاید؟
آیا ذهنتان به سمت بازآفرینی و تعمق پیش میرود، یا در تقلا برای زنده نگهداشتن انرژی تابستان هستید؟
تأملات و زاویهدید خود را با ما در میان بگذارید.🧡🍂
🍁 انجمن علمی دانشجویی روانشناسی
🆔 https://t.me/uu_psychology
🆔 https://ble.ir/uu_psychology
با فرا رسیدن اعتدال پاییزی و کوتاه شدن پهنای روز، نخستین تکانهها نه در تقویم، بلکه در شبکههای عصبی ما رخ میدهد. افت زاویهی تابش فوتونهای خورشیدی و تحریک کمتر سلولهای گانگلیونی حساس به نور در شبکیه (ipRGCs)، مستقیما هستهی سوپراکاسمیاتیک (SCN) در هیپوتالاموس را هدف میگیرد؛ گذرگاهی که فرمان افزایش ترشح زودهنگام ملاتونین و کاهش ساخت سروتونین را صادر میکند. مغز ما در سطحی بنیادین، ترمز برانگیختگی هیجانی تابستان را میکشد و به سمت یک کندسازی شناختی(Cognitive Deceleration) متمایل میشود.
اما تقلیل دادن روان انسان به صرف یک ترکیبی از نوروترنسمیترها، نادیده گرفتن عمیقترین وجه هوشیاری ماست. پاییز در روانشناسی، محل تلاقی سه ساحت شگفتانگیز است:
🍁 ۱. تطابق تکاملی و اقتصاد انرژی
در نیاکان ما، پاییز زنگ خطر کاهش منابع و آزمون بقا بود. سیستم عصبی انسان طوری فرگشت یافته که در فصول سرد، استراتژی کاهش مصرف انرژی روانشناختی را برگزیند. درونگرایی پاییزی و میل به خلوتگزینی، در واقع یک مکانیسم انطباقی هوشمند است: عقبنشینی به غار تنهایی، برای بازسازی و پرهیز از اتلاف بیهودهی منابع زیستی و روانی.
🍁 ۲. مواجهه با اضطراب نیستی و گذرا بودن
به تعبیر اروین یالوم، انسان همواره با دلواپسیهای واپسین بهویژه تنهایی اگزیستانسیال و فقدان دستبهگریبان است. پاییز تجسد عینی مفهوم گذرا بودن است. وقتی شاهدیم که باشکوهترین درختان جنگل بدون هیچ مقاومتی سبزینگی خود را تسلیم خاک میکنند، هستهی ناخودآگاه ما ناچار به بازبینی مفهوم زوال و مرزهای شکنندهی حیات میشود. این همان نقطهای است که احساس نوستالژی، دیگر صرفا یک غم معمولی نیست؛ بلکه شوری فلسفی در برابر واقعیت مرگ است.
🍁 ۳. اصل هرس روانی در سایه و کهنالگوها🔹 پیشنهاد انجمن علمی روانشناسی برای زیست آگاهانهتر در پاییز:
درختان به یک دلیل فیزیولوژیک ساده برگ میریزند: حفظ آب درونبافتی در برابر سرمای استخوانسوز زمستان. اگر درختی برگهایش را رها نکند، زیر وزن برف و یخبندان میشکند. در ساحت کهنالگویی، پاییز ندای روان برای هرس روانی است. این فصل از ما میپرسد: چه الگوهای شناختی کهنهای، چه روابط فرسایندهای، یا چه تصویرهای کمالگرایانهای از هویت پیشین را هنوز محکم چسبیدهایم که حفظشان تنها به فرسایش ما میانجامد؟
۱. به رسمیت شناختن ریتم آرامتر: این رخوت نسبی، الزاما نشانهی ناکارآمدی یا اختلال نیست؛ آن را به عنوان یک دورهی طبیعی بازتابی برای بازبینی اهداف، ژورنالنویسی عمیق و تعمیق در پروژههای فردی در آغوش بگیرید.
۲. تفکیکِ هوشمندانهی ملانکولیای فصلی از SAD: میان یک حس حزن شاعرانه و دروننگر با اختلال عاطفی فصلی (که با پرخوابی ناتوانکننده، ولع مفرط کربوهیدرات و افت عملکرد روزمره مشخص میشود) مرز بگذارید و در صورت لزوم، بهداشت خواب و نوردرمانی صبحگاهی را جدی بگیرید.
۳. پذیرش فضیلت رهاسازی: یاد بگیریم که رشد همواره به معنای به دست آوردن نیست؛ گاهی عالیترین دستاورد سلامت روان، آموختن هنر بهموقع رها کردن است؛ درست مانند برگها.
☕ گفتوگو با شما:
شما با کاهش طول روز و بوی باران، بیشتر در کدام ایستگاه ایستادهاید؟
آیا ذهنتان به سمت بازآفرینی و تعمق پیش میرود، یا در تقلا برای زنده نگهداشتن انرژی تابستان هستید؟
تأملات و زاویهدید خود را با ما در میان بگذارید.🧡🍂
🍁 انجمن علمی دانشجویی روانشناسی
🆔 https://t.me/uu_psychology
🆔 https://ble.ir/uu_psychology
- 💯 2
