در شروع عرض ادب و احترام خدمت صاحبان اکانت‌های فوق العاده زیبا و اکانت های معمولی. این موضوع به هیچ عنوان به این معنا نیست که هرکس اکانتش را زیبا می‌کند اطلاعاتی ندارد. چه بسا شخصی هم اطلاعات بسیار زیادی داشته باشد و هم اکانتش به اندازه یک قصر سلطنتی تزئین شده باشد. مساله، اولویت دادن به ظاهر در برابر محتواست. انسان اصولاً موجودی است که دوست دارد دیده شود. از همان دوران کودکی، آدم‌ها به شکل‌های مختلف سعی می‌کنند خودشان را نشان دهند. یکی لباس خاص می‌پوشد، یکی مدل مو عوض می‌کند، یکی اتاقش را تزئین می‌کند و یکی هم عکس پروفایلش را طوری انتخاب می‌کند که اگر کسی برای اولین بار وارد اکانتش شد، بفهمد با یک شخصیت بسیار پیچیده و اهل موسیقی و فیلم طرف است. فضای مجازی این میل را بسیار راحت‌تر کرده. در دنیای واقعی، برای شناختن یک نفر باید با او صحبت کنید. باید مدتی با او وقت بگذرانید، بفهمید چه چیزهایی دوست دارد و متوجه شوید آیا هنگام بحث کردن اصلا حرف حسابی برای گفتن دارد یا خیر. اما در اینترنت، اولین چیزی که می‌بینیم ظاهر اکانت است. بنابراین ظاهر اکانت تبدیل می‌شود به یک جور معرفی کوتاه از شخصیت. این مسئله باعث می‌شود بعضی‌ها احساس کنند اگر صفحه‌شان زیبا باشد، دیگران تصور بهتری از آنها خواهند داشت. و راستش را بخواهید، مغز انسان هم در این زمینه چندان بی‌تقصیر نیست. ما معمولاً اطلاعات اولیه را خیلی سریع پردازش می‌کنیم و از روی چیزهای کوچک، درباره یک فرد برداشت کلی می‌سازیم. یعنی ممکن است کسی فقط به خاطر یک عکس پروفایل، نوع نوشتن بیو یا حتی استفاده خاص از ایموجی‌ها، در ذهن ما آدم جالب، باحال، جدی، هنری یا عجیب تلقی شود. در نتیجه، ظاهر اکانت می‌تواند تبدیل شود به یک ابزار برای ساختن تصویری که شخص دوست دارد دیگران از او داشته باشند. البته زیبا کردن اکانت، نتیجه‌اش فوراً دیده می‌شود. شما یک عکس می‌گذارید، ظاهر صفحه عوض می‌شود. یک استیکر می‌فرستید و صفحه چت بامزه‌تر می‌شود. ولی مطالعه کردن درباره تاریخ، یاد گرفتن یک موضوع علمی یا فهمیدن اینکه چرا جامعه این‌گونه رفتار می‌کند، معمولاً چنین نتیجه فوری‌ای ندارد چون هیچ‌کس بعد از خواندن سه صفحه کتاب نمی‌آید به شما بگوید وای چه اطلاعاتی داری. ولی اگر عکس پروفایل را عوض کنید، ممکن است ظرف پنج دقیقه چند نفر متوجه شوند. پس طبیعی است که چیزی که بازخورد سریع‌تری می‌دهد، برای بعضی افراد جذاب‌تر باشد. همچنین فضای مجازی خودش آدم‌ها را به سمت نمایش دادن سوق می‌دهد. در بسیاری از شبکه های اجتماعی، چیزی که بیشتر دیده می‌شود چیزی است که سریع‌تر توجه می‌گیرد نه چیزی که ارزشمند تر است. عکس جذاب، میم، ظاهر متفاوت و چیزهای چشمگیر خیلی سریع‌تر از یک مطلب طولانی علمی توجه آدم را می‌گیرند. بنابراین کم‌کم ذهن انسان یاد می‌گیرد چیزی که ظاهر خوبی دارد، ارزش بیشتری برای نشان دادن دارد. پس ممکن است یک اکانت، از نظر ظاهری بسیار مرتب و زیبا باشد ولی اگر چند دقیقه با صاحبش صحبت کنیم، بفهمیم اطلاعاتش درباره موضوع مورد بحث در حد همان استیکر گربه هوش مصنوعی است که در صفحه چت می‌فرستد. البته که این موضوع یک طرف دیگری هم دارد. اطلاعات داشتن الزاماً به معنی کتاب خواندن مداوم و حفظ کردن اسم تمام پادشاهان تاریخ نیست. ممکن است فردی درباره موسیقی اطلاعات زیادی داشته باشد، یکی درباره سینما، یکی درباره ورزش، یکی درباره هنر، یکی درباره فناوری و یکی هم اطلاعاتی درباره زندگی کروکودیل ها داشته باشد. در کل مساله این است که آیا ظاهر، جای محتوا را گرفته یا نه. و متاسفانه بله. (به همین دلیل است که آلبوم های فیزیکی خوانندگان بیشتر عکس است تا محتوای موسیقایی) اگر یک نفر اکانت زیبایی دارد و در کنارش چیزهایی هم یاد می‌گیرد، چه بهتر. اما اگر تمام انرژی صرف این شود که اکانتش چه شکلی به نظر می‌رسد و هیچ تلاشی برای شناخت دنیای اطراف نشود، آن وقت شاید بهتر باشد انسان گاهی از تنظیم کردن فاصله بین دو کلمه نیز دست بردارد و یک چیز جدید یاد بگیرد چون در نهایت، اکانت شما ممکن است بسیار زیبا باشد؛ اما شخصیت واقعی شما چیزی نیست که با یک تزئین ساخته شود. البته بعضی تزئینات و استیکر ها نیز چنان زیبا هستند که بنده شخصاً در این قسمت از بحث دچار تردید شده‌ام. در کل زیبا کردن اکانت هیچ ایرادی ندارد. انسان حق دارد محیط مجازی خودش را همان‌طور که دوست دارد مرتب کند. چه بسا همین علاقه به زیبایی، نشان‌دهنده خلاقیت و سلیقه فرد باشد. فقط بهتر است در کنار زیبایی، چیزی هم برای گفتن داشته باشیم.