🌱diary

آقا من دارم چوک‌بری میخونم

`

✍آقا من یه چیزی رو فهمیدم.
وقتی سوگواریم، انگار تنش بین آدم‌ها، مخصوصاً آدم‌هایی که از جناح‌های مختلفن، بیشتر می‌شه.
چرا؟
نمی‌دونم.
ولی کاش حداقل اجازه بدیم هرکسی به روش خودش سوگواری کنه.
منظورم آدم‌هایی نیست که ادا درمیارن یا از هر اتفاقی فقط برای موج‌سواری و مطرح کردن خودشون استفاده می‌کنن.
من از آدم‌هایی حرف می‌زنم که واقعاً داغدارن.
کاش انگشت‌های اشاره‌مون رو از روی هم برداریم و بذاریم روند سوگ، وسط این همه اتفاق غیرطبیعی، تا جایی که می‌شه طبیعی پیش بره.
لازم هم نیست حتماً وانمود کنیم غم طرف مقابلمون رو می‌فهمیم یا باهاش همدردیم.
همین که روی زخمش نمک نپاشیم، به نظرم کافیه.
همین که طوری رفتار نکنیم که انگار غمش پوچه یا ارزش یا حق ناراحت شدن نداره.
مثلاً ممکنه من طرفدار حکومت باشم و مقصر این اتفاقات رو طرف مقابل بدونم.
یا ممکنه طرفدار رضا پهلوی باشم و مسئولیتش رو متوجه جمهوری اسلامی بدونم.
به هر حال، توی هر دو حالت، من به عنوان یه شهروند، یه هم‌وطن، ناراحتم.
حالا سؤال من اینه...
چه فایده‌ای داره که روش ابراز سوگمون بشه بحث، دعوا و جدال؟
جدال با کیا؟
با آدم‌هایی که خودشون هم، به هر دلیلی، عزادارن؟
نمی‌فهمم.
شاید یکی از واکنش‌های سوگ این باشه که آدم عصبانی‌تر از همیشه بشه و بیشتر دنبال پیدا کردن مقصر بگرده.
شاید هم اصلاً من اشتباه فکر می‌کنم.
شاید سوگ و قضاوت درباره‌ی علت اتفاق هیچ‌وقت کاملاً از هم جدا نباشن و هرکسی حق داشته باشه درباره‌ی مسئولیت‌ها نظر خودش رو داشته باشه.
اما شاید بشه زمان و شیوه‌ی بیانش رو طوری انتخاب کرد که وسط عزاداری، غم یه آدم دیگه رو کوچک یا بی‌اعتبار نکنیم.
من نمی‌گم همه مثل هم فکر کنن.
نمی‌گم همه به یه نتیجه برسن یا دوست شن باهم.
فقط می‌گم قبل از اینکه طرف مقابلمون رو عضوی از یه جناح ببینیم، یادمون باشه ممکنه قبل از هر چیز، انسانی باشه که عزاداره.

جنوب ایرانِ عزیز، آرزو می‌کنم روزهایی برسد که تنها خبرهایت از نسیم خلیج فارس، غروب‌های‌ طلایی بندر، موج‌هایی که ساحل را در آغوش می‌گیرند‌‌، زندگی و امید مردم باشد.

آقا خیلی رو میخواد این حرف رو زدن ولی لطفا مراقب و خوب باشین هرجا ک هستین
بوس و قلب بهتون

یه وقتایی یه حرف ساده یه سوال ساده یا حتی یه اتفاق خیلی معمول به قدری ناراحتم میکنه و بهمم میریزه ک خودم تعجب می‌کنم
آخه اصن یعنی که چی
بعد میدونین مثلا اون لحظه ک بخاطر همون سوال کوچولو که یا خودم پرسیدم یا کسی ازم پرسیده ناراحت شدم اینقدر روی رفتار تک تک آدمای اطرافم زوم میکنم ک از توی اون ها هم چیزایی واسه ناراحت شدن پیدا کنم و قشنگ حس میکنم فشار مغزم میره بالا و حالا چجوری خودش رو نشون میده با عصبانیت با گریه با سناریو های وحشتناک
بدی این بخش چیه
اینکه من رو میتونن کامل از توی چهرم بخونن و این یه دور دیگه عصبانیم میکنه

البته از حق نگذریم اثر نگار عزیز عه😭

یجوری برای بازی امشب هیجان زدم که جلل الخالق

قدیمی ترین و پایدار ترین عشق زندگیم روزت مبارک ❤️‍🔥

بیایید با خودمون روراست باشیم...

بچه ها جون
من خونه ام