Mr

میزند بر لب من دست ادب، قفل خموشی،
ورنه بسیار سخن هست که محتاج بیان است...

بی دل منم که سخت دلم مانده پیش تو،
من جای خالی همه دل های عالم ام...

با یاد تو میخوابم، در خواب تورا بینم،
از خواب چو برخیزم، اول تو به یاد آیی...

آن که آمد به در خانه دل سر زد و رفت،
مردم آزار اگر نیست چرا سر زد و رفت؟!

بلبلی که همه در حسرت گل مینالید،
وقت گل دادن گل بود چرا پر زد و رفت؟!

جز کوی تو دل را نبود منزل دیگر،
گیرم که بود کوی دگر، کو دل دیگر؟!

ز عشقت بند بند این دل دیوانه میلرزد...

یادم نمیکنی و ز یادم نمیروی،

یادت بخیر، یار فراموشکار من...

جز تو یاری نگرفتیم و نخواهیم گرفت

بر همان عهد که بودیم بر آنیم هنوز…

دردا که دلم به هیچ درمان نرسید

جانش به لب آمد و به جانان نرسید

در بی خبری عمر به پایان آمد

و افسانهٔ عشق او به پایان نرسید...

ای در دل من میل و تمنا همه تو

واندر سر من مایه سودا همه تو

هرچند به روزگار در مینگرم

امروز همه تویی و فردا همه تو...

دوری ات سخت است اما باز از فهمیدن،
اینکه پای یک نفر در کار باشد بهتر است...

بی تو مهتاب کجا؟ کوچه کجا؟ شعر کجا؟
بی تو از باقی این عمر گذشتم...

جهان بی عشق سامانی ندارد
فلک بی میل دورانی ندارد

نه مردم شد کسی کز عشق پاکست
که مردم عشق و باقی آب و خاکست

یکی از دوستان گفتش که درمورد عظمت عشق بگیم...

داشتم فکر میکردم که چه شعری واسش میشه گفت که از جناب حافظ یه بیت یادم افتاد...
حافظ میگه هرکسی که عاشق نیست... زنده نیست...


هر آن کس که در این حلقه نیست زنده به عشق،
بر او نمرده به فتوای من نماز کنید...

اکنون کجاست؟!
چه میکند؟!
کسی که فراموشش کرده ام...

آن به که نظر باشد و گفتار نباشد،
تا مدعی اندر پس دیوار نباشد،

آن بر سر گنج است که چون نقطه به کنجی،
بنشیند و سرگشته چو پرگار نباشد

می خواهم و معشوق و زمینی و زمانی،
کاو باشد و من باشم و اغیار نباشد...

آدمی را آدمیت لازم است،
عود را گر بو نباشد هیزم است...

عشق تو آورد قدح، پر ز بلای دل من،
گفتمش می می نخورم، گفت برای دل من!
داد می معرفتش، با تو بگویم صفتش،
تلخ و گوارنده و خوش، همچو وفای دل من،
.
.
.
شاد دمی کان شه من، آید در خرقه من،
باز گشاید به کرم، بند قبای دل من،
گوید که افسرده شدی، بی من و پژمرده شدی،
پیشتر آ تا بزند، بر تو هوای دل من...

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد،
صبر و آرام تواند به من مسکین داد،

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت،
هم تواند کرمش داد من غمگین داد،

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم،
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد...