عشق تو آورد قدح، پر ز بلای دل من،
گفتمش می می نخورم، گفت برای دل من!
داد می معرفتش، با تو بگویم صفتش،
تلخ و گوارنده و خوش، همچو وفای دل من،
.
.
.
شاد دمی کان شه من، آید در خرقه من،
باز گشاید به کرم، بند قبای دل من،
گوید که افسرده شدی، بی من و پژمرده شدی،
پیشتر آ تا بزند، بر تو هوای دل من...