من کیم؟

جوینده‌ای کز هر نشان، راهِ کمال آموختم،
طالبِ جمعم ولی در انزوا آموختم.

از سکوتِ سردِ چشمانت جفا آموختم،
من فراغی‌ام ولی، از تو فراق آموختم...

من کیم؟ آری، که در خود گم شدم؟
تشنهٔ پیدا شدن بودم، جهان آموختم.

در غبارِ خویشتن راهِ عیان آموختم،
از شکستِ آینه، تصویرِ جان آموختم.

من که بی‌تو در دلِ شب بوده‌ام،
از میانِ سایه‌ها، رنگِ جهان آموختم.

من که بودم که در این ویرانه‌ها؟
صد جفا دیدم ولی در خود وفا آموختم.

از تمامِ زخم‌های روزگارِ بی‌امان،
خنده بر اندوهِ پنهانِ قضا آموختم.

از سقوطِ خویش رسمِ ارتقا آموختم،
من فراغی‌ام ولی، از تو فراق آموختم.


#آقای‌هـ