«هرکس می‌تواند با رنجی که برای دیگری به وجود آورده زندگی کند، اما تحمل رنجی که خودش بر خویشتن وارد کرده دشوارتر است. وقتی انسان عاشق می‌شود، ناگهان تمام زندگی‌اش به چیزی وابسته می‌شود که ممکن است در یک لحظه از دست برود. عشق، انسان را آسیب‌پذیر می‌کند؛ و شاید همین آسیب‌پذیری است که آن را زیبا و در عین حال خطرناک می‌سازد. برخی زخم‌ها بر بدن باقی نمی‌مانند؛ در روح می‌مانند و با گذشت سال‌ها عمیق‌تر می‌شوند.»