می‌دانید، ای جویندنگان، هرگاه کتابی را می‌خوانم، ناخودآگاه اشک می‌ریزم، بی‌ثبات، بی‌دلیل، بی‌غم، گویا کلمات چشمم را فریب داده‌اند (مانند آن که سایه‌ها در آینه‌ای کثیف رقصند). زیبا می‌شود اگر مشکلی نباشد و این اشک‌ها تنها برای کلمات باشد، زیبا می‌شود اگر برای اسارت کلمات باشد، به دلیل تکرار خواندن آن‌ها، به دلیل تکرار خاطرات و درد هایشان. استاد می‌گوید که گاهی اوقات، باران بر سنگ می‌بارد و سنگ گریه می‌کند، اما این گریه، گریه‌ی سنگ نیست، بلکه گریه‌ی باران است که در سنگ گیر افتاده است.