از آن روز که جهان، رنگِ نگاهش را به خاطر سپرد، گویی تمامِ فصل‌ها در قلبِ من به یک شبِ بلند بدل شدند؛ شبی که در آن، سکوت از صدا عمیق‌تر بود و اشتیاق، از هزاران واژه رساتر؛
و اگر بپرسند که چرا هنوز، این روحِ خسته در میانِ انبوهِ سکوت‌ها به انتظار نشسته است، خواهم گفت بعضی نگاه‌ها را نمی‌توان فراموش کرد، همان‌گونه که ماه، راهِ رسیدن به شب را از یاد نمی‌برد؛