بعضی آدم‌ها را نمی‌شود فقط دوست داشت؛ آن‌ها کم‌کم در تار و پود زندگی‌ات ریشه می‌دوانند، آن‌قدر آرام که خودت هم نمی‌فهمی از چه لحظه‌ای نبودنشان، شبیه کم شدن اکسیژن از هوای اطرافت شده است. تو برای من از همان آدم‌ها هستی. حضورت شبیه بارانی است که بی‌صدا می‌بارد و تازه وقتی بند می‌آید، می‌فهمی چه اندازه به صدایش خو گرفته بودی. پیش از تو، روزها فقط می‌گذشتند؛ طلوع می‌کردند و غروب، بی‌آنکه چیزی در دلم تغییر کند. اما بعد از تو، هر صبح دلیلی شد برای لبخند زدن و هر شب بهانه‌ای برای دلتنگی.