قصه دین و ایمان
«سود و زیان»، چه به معنای مادی و چه به معنای معنوی آن، مقبول‌ترین ترازو برای ارزیابی هر چیزی است. فقط خداست که اگر بگوید «من نکردم خلق تا سودی کنم» باورکردنی است. جز او، هر کس هر کاری می‌کند، یا در پی سود مادی است یا سودی معنوی، یا هر دو، یا برای فرار از زیان محتمل.
آیا ترازوی سود و زیان، قادر است دین را هم وزن کند؟ آیا دین در مجموع زندگی آدمی را بر روی این کرۀ خاکی مطبوع تر کرده است؟ آیا بیشتر جلو‌ی جنگ‌ها را گرفته است یا بیشتر بهانه‌ی جنگ و نزاع شده است؟ آیا زیست آسان و پربار انسان، موقوف به دینداری است؟
اگر همه‌ی خدمات دین را به انسان و جامعه، در یک ستون بنویسیم و در ستون مقابل، فجایعی را بنویسیم که در طول تاریخ به نام دین رقم خورده است، کدام ستون درازتر و پربارتر است؟ دین، بیشتر خاستگاه حجاج‌ها و قذافی‌ها و داعش‌ها بوده است، یا پرورشگاه مولوی‌ها؟ فارغ از منشأ و ماهیت الهی یا بشری دین، تاریخ به سودمندی دین برای انسان گواهی می‌دهد یا زیان باری آن؟
پاسخ‌ها متفاوت است و البته بیشتر آنها جنبه‌ی ایدئولوژیک دارد تا صبغه‌ی تحقیقی و آماری.

یکی از نویسندگان سایت‌های برون‌مرزی در مقاله‌ای با عنوان «خداباوران پاسخ دهند» نوشته است: «در طول تاریخ و هم اینک، خون انسان مذهبی را نه خداناباوران بلکه مذهبی‌ها ریخته‌اند و می‌ریزند. ستمی که به اقلیت‌های مذهبی در هر جای دنیا می‌رود، نه از سوی خداناباوران که از سوی باورمندان به خدا و به حکم مذاهب می‌رود و اگر آموزه‌های مقدس خداباوران تغییراتِ بنیادین در خود نپذیرد و به همزیستیِ مسالمت‌آمیز رویِ خوش نشان ندهد، همچنان تا آینده‌ی‌ محتوم، چرخ تاریخ را خون انسان خواهد چرخاند.»
@Tafakkor