هرگاه پاسداری از یک آرمان، هرچقدر هم مقدس و ضروری به نظر برسد، به مجوزی برای تمرکز اختیار در دست گروهی محدود بدل شود، مرز میان صیانت از جامعه و سلطه بر آن به‌آرامی محو می‌شود؛ زیرا قدرتی که با توجیه حمایت از خوبی و درستی شکل می‌گیرد، به‌تدریج حق تعریف خوبی و درستی را نیز در انحصار خود می‌گیرد و مخالفانش را نه به‌عنوان صاحبان دیدگاهی متفاوت، بلکه به‌مثابه تهدیدی برای حذف دائمی بازتعریف می‌کند، و درست در همان لحظه پرسش بنیادین این است که سازوکار مهار این نگهبانِ بی‌مهار چه خواهد بود.
خطرناک‌ترین شکل اقتدار، آن است که با نقاب خیر عمومی، حق تعیین حدود اندیشه را برای خویش مسلم بداند.

اصالتِ یک آرمان، در وسعتِ ظرفیتِ ما برای پذیرشِ تکثر و تحملِ دیدگاه‌هایی است که شاید لزوماً با ما هم‌سو نباشند، اما وجودشان ضامنِ پویایی و سلامتِ اخلاقیِ کلِ سیستم است
زهرا مهر
@Tafakkor