وقتی حدود ده سال روی بیمارانی که به علت سرطان رودرروی مرگ قرار گرفته بودند، کار کردم، متوجه شدم بسیاری از آنها به جای اینکه تسلیم یاس و ناامیدی شوند، به نحو شگفت‌انگیز و مفیدی متحول می‌شوند. زندگی خود را با رعایت حق‌تقدم‌ها دوباره برنامه‌ریزی می‌کنند و دیگر به چیزهای بی‌اهمیت بها نمی‌دهند.
قدرت نه گفتن پیدا می‌کنند و کارهایی را که واقعا دوست ندارند انجام نمی‌دهند.
با افرادی که دوست‌شان دارند صمیمانه‌تر ارتباط برقرار می‌کنند.
آنها از حقایق اساسی زندگی، تغییر فصول، زیبایی طبیعت و آخرین هدیه یا سال جدیدی که پشت سر گذارده‌اند، از صمیم قلب قدردانی می‌کنند.
حتی بعضی از افراد با نگاه جدیدی که به زندگی پیدا کرده بودند، می‌گفتند ترسِ آنها از مردم کمتر شده است،
قدرت ریسک بیشتری پیدا کرده‌اند و از بابت طردشدگی، کمتر نگرانند.
یکی از بیمارانم اظهارنظر خنده‌‌داری می‌کرد:
“سرطان، روان‌رنجوری را درمان می‌کند.”
بیمار دیگری می‌گفت:
“حیف که تا حالا منتظر ماندم. حالا که سراسر بدنم را سلول‌های سرطانی فرا گرفته، تازه یاد گرفتم چطور زندگی کنم!”

اروین دیوید یالوم
@Tafakkor