ما در ایران سال‌هاست با این سازوکار زندگی کرده‌ایم که خبرِ آرامش، همواره پیش‌درآمدِ یک شوکِ جدید است؛ یک روز نوسان شدید قیمت، یک روز محدودیتِ تازه در اینترنت یا سبک پوشش، و این چرخه‌ی مداوم، «فردا» را به مفهومِ غیرقابلِ اتکایی تبدیل کرده است.

در بخشی از خاورمیانه، فردا دیگر ادامه‌ی طبیعی امروز نیست؛ حادثه‌ای تازه می‌تواند در فاصله‌ی چند ساعت، تمام محاسبات آدمی را بی‌اعتبار کند. مردم به جای آنکه آینده را طراحی کنند، ناچارند مدام خود را با اتفاق بعدی هماهنگ کنند؛ تصمیمی امروز اعلام می‌شود و پیش از آنکه اثرش آشکار شود، رخدادی دیگر همه‌چیز را به نقطه‌ای تازه می‌راند.
چنین وضعی فقط اقتصاد و مناسبات اجتماعی را فرسوده نمی‌کند؛ ذهن انسان را نیز به زندگی در حالت آماده‌باش عادت می‌دهد. وقتی هیچ خبری فرصت کهنه‌شدن پیدا نمی‌کند، آسودگی هم دیگر معنای سابقش را ندارد.
اکنون خاورمیانه نیز در همین الگوی فرسایشی گرفتار شده است؛ با این تفاوت که ابعادِ بازی در سطح منطقه‌ای تعریف می‌شود. یک روز خبر از توافق دیپلماتیک می‌رسد و روز بعد تنش نظامی در مسیرهای دریایی، و این جابه‌جاییِ سریع بین وضعیتِ عادی و بحران، نشان می‌دهد که منطقِ حاکم بر زیستِ ما، حالا به استانداردِ غالبِ کل این جغرافیا بدل شده است؛ جایی که ثبات، نه یک واقعیتِ جاری، بلکه تنها یک وقفه‌ی کوتاه میان دو حادثه‌ی بعدی است.
زهرا مهر
@Tafakkor