✍ فرزاد دهقانیان، ۱۴۰۳/۵/۹
بوقلمونی را در نظر بگیرید که هر روز به او خوراک داده میشود. او با هر وعده خوراک، بیشتر ایمان میآورد که خوراک گرفتن هر روزه از دستان مهربان نژاد بشر قانون عام زندگی است.
با افزایش دفعات تغذیه دوستانه اعتماد بوقلمون استوارتر میشود و با اینکه زمان سلاخی، نزدیک و نزدیکتر میگردد، او بیشتر و بیشتر احساس ایمنی میکند تا جایی که درست زمانی که خطر به اوج رسیده، احساس ایمنی او نیز به اوج میرسد. بوقلمون غذای محبوب آمریکاییها در روز شکرگزاری است. در بعدازظهر چهارشنبه پیش از روز شکرگزاری اتفاقی ناگوار برای بوقلمون میافتد...
این مطلب از کتاب قوی سیاه نسیم نیکلاس طالب نشان میدهد که مشکل نگاه بوقلمونی، داشتن نگاه ساده خطی و تکمتغیره به دنیای اطراف خود و نداشتن کلانتصویر (big picture) از سیستمی است که در آن زندگی میکند.
✅درسآموزی برای یادگیری جمعی
گروهی ممکن است با بررسی ساده روند دادههای گذشته در جابجایی دولتها، به این نتیجه برسند که اگر دولت فعلی شکست بخورد، دوباره فرصت خواهند یافت که به قدرت بازگردند. اما با در نظر گرفتن متغیرهای دیگری همچون نرخ مشارکت در انتخابات، وضعیت رشد اقتصادی، وضعیت محیط زیست و مطالبات نسلهای زد و آلفا، کلانتصویری به دست میآید که نتیجه عملی آن باید آرزوی موفقیت برای دولت فعلی باشد. نگاه تکمتغیره و خطی، ممکن است سنگاندازی در مقابل دولت فعلی به امید کسب قدرت در آینده را منطقی جلوه دهد، اما داستان بوقلمون یادآوری میکند که این بار پایان این روند شاید حادثهای پرهزینه برای همه باشد.
بنابراین، بهتر است با در نظر گرفتن تمامی جوانب و متغیرهای مؤثر، تلاش کنیم تا وضعیت فعلی را بهبود بخشیم و موفقیت دولت فعلی را برای منافع عمومی آرزو کنیم. این نوع نگاه، به دموکراسی و عدالت نزدیکتر است.
جملات زیر به ناخدا اسمیت، ناخدای کشتی تایتانیک نسبت داده شده است:
من در سراسر تجربیاتم هرگز حادثهای نداشتهام که ارزش گفتن داشته باشد؛ از هیچ نوعی. در تمام سالهایی که در دریا بودهام تنها یک شناور را درمانده دیدهام. من هرگز شکستن کشتیای را ندیدهام و هرگز کشتیام نشکسته و هرگز در وضعیتی گرفتار نشدهام که چنان تهدیدآمیز بوده باشد که بتواند به فاجعهای از هر نوعی بینجامد.کشتی ناخدا اسمیت در سال ۱۹۱۲ غرق شد.
🔸اگر این مطلب برایتان مفید بود، آن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.
@systemdiary
https://t.me/systemdiary