برای همین، پاسداری از زبان فقط مسئله‌ی اصالت نیست.
گرچه خود اصالت زبان برای من ارزشمنده، ولی فکر می‌کنم ارزش پارسی فقط در "پارسی بودن" اون خلاصه نمی‌شه.
ارزشش در تمام چیزهاییه که در خودش نگه داشته؛ واژه‌ها، ریشه‌ها، ظرافت‌ها، خاطره‌ها و نگاه‌هایی که نسل‌های پیش از ما با این زبان ساخته و به ما رسوندن.
وقتی واژه‌ای رو که قرن‌ها در پارسی زیسته، به راحتی کنار می‌ذاریم و با یک واژه‌ی آماده جایگزینش می‌کنیم، فقط یک واژه رو از دست نمیدیم؛ بخشی از یک حافظه‌ی زبانی رو هم کم‌رنگ می‌کنیم.
وقتی زبان یکی از ابزارهای دیدن جهانه، غنی نگه داشتنش فقط یه دغدغه‌ی ادبی یا فرهنگی نیست، بخشی از حفظ توانایی خودمون برای دیدن‌ و فهمیدن و دقیق فکر کردنه.
در واقع بنظرم حفظ زبان، در نهایت فقط حفظ هویت و پاسداری چند واژه نیست، حفظ تفاوت‌هاییه که این واژه‌ها به ما اجازه میدن ببینیم.