خورشید در مه

من الان چک کردم دیدم بعضی‌ها اون پیامی که گفته بودم فوروارد کنید رو فور نکردن، اگه پاسختون رو نذاشتم گله نکنید عزیزان.

- Challenge?
🗝️ درود و مهر، وقت بخیر.
این پیام + این پیام رو فوروارد کنید تا بر اساس حس و حالی که از کانالتون دریافت میکنم، بگم اگه کسی مخفیانه درباره‌تون تحقیق کرده بود، به چه چیزی می‌رسید که قرار نبود شما هیچ‌وقت بفهمید.
- لطفا اسپم نباشید.
- به 460 برسیم؟

I walked until the city became nothing but fog, cold, and distant lights.

قلمم را گم کردم و بلافاصله پس از آن، غم را قورت دادم. با اینکه غبارش، نفسگاهم را سوزاند و گلویم را به خارش انداخت. پنجه بر سینه‌ام افکندم؛ زیرا که نفس در سینه‌ام به تنگ آمده بود و ریه‌‌هایم گویی پر شده باشند از مذاب، طوری شروع به سوزش کردند که مجبور شدم به سمت آینه‌ی دستشویی دویده و پیراهنم را بِدَرم. آنچه را که در آینه دیدم باور نمی‌کردم.
تاول‌های زخم‌ و چاک‌هایی بر سراسر سینه‌ام پدید آمده بودند؛ حس می‌کردم دنده‌هایم شکسته و حال سعی می‌کنند با لبه‌های استخوانی و تیزشان، بدنم را شکافته و از این پوسته‌ی نازک فراتر روند. گویی ریه‌هایم تمام این سال‌ها خسته از محبوس شدن توسط زندان استخوانی‌شان؛ شورش کرده و حال آزادی خود را طلب می‌کردند‌.
برای چندین لحظه، تنها به انعکاس خود در آینه خیره ماندم. دستم را به آرامی بر سینه‌ام کشیدم، سوزان و داغ. نه؛ داغ واژه‌ی درستی برای توصیفش نبود. انگار چیزی زیر آن می‌جوشید. چیزی بی‌قرار، زنده و خمشگین. قدمی دیگر برداشتم و آینه را گویی که بخار گرفته باشد؛ پاک کردم. اما تصویرم با لجاجت تمام همان‌جا ایستاده و به من چشم دوخته بود. شکی در این نبود که شخص درون آینه من بودم؛ گونه‌هایم سرخ شده و موهایم چون حائلی، مواج به پوستم چسبیده بودند و دهانم نیمه‌باز مانده بود. اما چیزی در این تصویر وسواس‌گونه؛ شک‌برانگیز بود: چشمانم.
آرام بودند. گویی که چشمان آهویی در شکارگاه، در سکون و تسلیم.
انگار این جسم در حال ازهم‌گسیختگی مدت‌هاست که انتظار چنین لحظاتی را می‌کشد. سوزشی دیگر؛ این‌ بار در گلویم. و سپس از زیر پوستم صدایی آمد‌: خشک، آهسته، همانند ترک برداشتن کنده‌ی چوبی. یک صدا و بعد صدایی دیگر، دنده‌هایم تکان خورند. هر آنچه که تمام این‌ سال‌ها قورت داده بودم عزم آزادی کرده بود. لب‌هایم ناخودآگاه از یکدیگر باز شدند و سپس سوزشی شدید تمام مسیر ریه‌ها تا گلویم را طی کرده و چیزی از دهانم بیرون جهید.
یک تکه کاغذ خیس و مچاله شده که رنگ خون به خود گرفته بود. با تمام دردی که در بندبند وجودم فریاد می‌کشید؛ خم شده و برش داشتم. با دستانی لرزان آن را گشوده و نگاهم به خطی غریب افتاد:
«قلمت را گم نکرده‌ای، خودت را گم کرده‌ای.»
- 𝐒𝐡𝐢𝐝 𝐌𝐢𝐬𝐭.

Oh baby boy, honeybee.

- دکارت، غده‌ی پینه‌آل و مسئله‌ی ذهن و بدن.

دکارت بین دو جوهر تمایز میذاشت: Res extensa یعنی جوهرِ ممتد و مادی؛ و Res cogitans یعنی جوهرِ اندیشنده، یعنی ذهن یا نفس. مسئله این بود که اگه ذهن غیرمادی و بدن مادیه، این دو چطور می‌تونن بر همدیگه اثر بذارن؟
دکارت غده‌ی پینه‌آل رو که ساختاری منفرد در بخش مرکزی مغز هست، "جایگاه اصلی نفس" می‌دونست؛ نقطه‌ای که نفس در اون به‌طور ویژه با بدن ارتباط پیدا می‌کنه. اون تصور می‌کرد اطلاعات حسی اندام‌های جفت، مثل دو چشم و دو گوش، باید پیش از ادراک توسط نفس در نقطه‌ای با هم متحد بشن و غده‌ی پینه‌آل رو مناسب‌ترین جایگاه برای این کار می‌دونست.
اون برای توضیح عملکرد دستگاه عصبی از Animal Spirits یا "ارواح حیوانی" هم استفاده می‌کرد؛ ماده‌ای بسیار رقیق که تصور می‌کرد از خون منشأ میگیره و در اعصاب جریان داره. در مدل اون، این ارواح و غده‌ی پینه‌آل واسطه‌ی تأثیر متقابل ذهن و بدن بودن.
این مدل فیزیولوژیک امروزه نادرسته. اما تلاش مهمی برای توضیح رابطه‌ی ذهن و بدن بود.
امروزه می‌دونیم غده‌ی پینه‌آل ساختاری نورواندوکرین هست که عمدتاً با تولید ملاتونین و تنظیم ریتم‌های شبانه‌روزی ارتباط داره، نه آگاهی یا روح.

- مسئله‌ی تعامل ذهن و بدن اینه که اگه ذهن غیرمادی باشه، چطور می‌تونه بر بدن مادی اثر بذاره و چطور رویدادهای فیزیکی بدن می‌تونن به تجربه‌های ذهنی منجر بشن؟