۱. جلوگیری از ناپدید شدن قهری
در حکومت‌های خودکامه‌ای مانند جمهوری اسلامی ممکن است به موارد بسیاری برخورد کنیم که حتی دستگاه قضایی نیز مسئولیت بازداشت افراد را بر عهده نمی‌گیرد و فرد بازداشت‌شده از سوی نهادها و سازمان های حقوق بشری به عنوان فردی ناپدید‌شده
توسط حکومت تلقی می‌شود که اصطلاحاً به آن «ناپدیدشدگان قهری» می‌گویند. نهادهای حقوق بشر بین‌المللی این شیوۀ سرکوب را به عنوان یکی از روشهای نقض حقوق بشر به رسمیت شناخته‌اند.
در مواردی که بازداشت افراد به صورت خودسرانه توسط نهادهای امنیتی و بدون هیچ‌گونه حکم و دستور قضایی انجام می‌شود، احتمال ناپدید‌سازی قهری بیش‌تر است. در چنین مواردی توصیه می‌شود بلافاصله پس از دست‌گیری برای اطلاع‌رسانی اقدام شود.
۲. ثبت شدن اسم فرد در نهادهای بین‌المللی و سازمان‌های حقوق بشری
از طریق اطلاع‌رسانی می‌توان هویت افراد بازداشت شده را برای نهادهای بین‌المللی و سازمان‌های حقوق بشری برجسته کرد تا این نهادها بتوانند برای روشن شدن وضعیت فرد بازداشت شده و نهایتاً آزادی او بر حکومت فشار وارد کنند. انتشار اخبار مربوط به بازداشت شهروندان تاییدی بر نقض حقوق بشر در ایران است و می‌تواند در فرآیند پاسخ‌گو کردن ناقضان حقوق بشر در محاکم قضایی صاحب صلاحیت به عنوان اسنادی قابل‌اتکا استفاده شوند. از سوی دیگر با انتشار هویت فرد بازداشت شده در رسانه‌های معتبر امکان دریافت حمایت‌های بین‌المللی برای فرد بازداشت شده پس از آزادی بیش‌تر خواهد بود و او می‌تواند با استناد به اخباری که در زمان دستگیری‌اش منتشر شده پس از آزادی از حمایت های بین‌المللی برخوردار شود.
۳. تفویض مسئولیت بازداشت‌شدگان به نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی
اطلاع‌رسانی قبل از هر چیزی ثابت می‌کند که فرد بازداشت‌شده در اختیار نهادهای امنیتی است و هر اتفاق و بلایی او را تهدید کند جمهوری اسلامی مسئول آن است. در بسیاری از موارد اعتراضات خیابانی افراد زیادی ناپدید می‌شوند و نهادهای امنیتی در غیاب اطلاع‌رسانی هیچ‌گاه مسئولیت ناپدید شدن‌شان را به عهده نمی‌گیرند. در جریان خیزش ۱۴۰۱ شاهد کشته‌شدن افرادی زیر شکنجه بودیم که قبلا هیچ اطلاع‌رسانی در مورد بازداشت آن‌ها صورت نگرفته بود
۴. کاهش فشار بازجویی
متأسفانه بسیاری از احکام پرونده‌های سیاسی، تنها بر مبنای اعترافات غیرواقعی و اجباری افراد زیر فشار بازجویی صادر می‌شوند. تجربهٔ فعالانی که سابقهٔ دست‌گیری دارند نشان می‌دهد که در بسیاری از موارد فشار شکنجه‌های جسمی و روانی بعد از اطلاع‌رسانی وسیع از روی فرد برداشته شده است چرا که اطلاع‌رسانی، دستگاه قضایی را در جایگاه پاسخ‌گویی به مردم و نهادهای بین‌المللی قرار می‌دهد و این فشار به صورت سلسله‌مراتبی به بازجو منتقل می‌شود. به این ترتیب میزان آزاری که بازجو می‌تواند به فرد بازداشتی و هم‌چنین به خانوادۀ او وارد کند، محدود می‌شود و در روند گرفتن اعتراف اجباری زیر شکنجهٔ جسمی و روانی اختلال ایجاد خواهد شد. اگر زندانی در انزوای خبری قرار بگیرد، دست بازجو برای اعمال فشار و نقض حقوق اولیهٔ زندانی بازتر خواهد بود.
۵. کاهش اثرات روانی منفی بر زندانی و خانواده
رودررویی با دستگاه سرکوب و تحمل فشارهای روانی که نهادهای امنیتی به خانواده‌ها و زندانیان وارد می‌کنند، یکی از چالش‌هایی است که فعالان و خانواده‌هایشان در مسیر مبارزۀ خود با آن مواجه می‌شوند. اطلاع‌رسانی می‌تواند احساس تعلق و هم‌بستگی جامعه با خانواده‌ها را افزایش داده و اعتماد به نفس و امید آن‌ها را به آزادی عزیزان‌شان تقویت کند. این امر هم‌چنین به تقویت روحیهٔ زندانی در بند و حتی پس از آزادی او نیز کمک می‌کند. بسیاری از زندانیانی که از بازتاب انعکاس اخبار بازداشت خود در رسانه‌ها از طریق بازجو زندان به آن‌ها و یا دیگر زندانیان در روزهای بازداشت مطلع شده‌اند، اذعان کرده‌اند که توان تاب‌آوری آن‌ها در بازجویی‌ها افزایش یافته و توانسته‌اند بر احساس تنهایی و درماندگی ناشی از اسارت در سلول انفرادی غلبه کنند. هم‌چنین برخی از کسانی که از انتشار این اخبار پس از آزادی آگاه شده‌اند، توانسته‌اند فعالیت‌هایشان را پس از آزادی تقویت کنند و با پشتوانهٔ مردمی با قدرت بیش‌تری به مبارزۀ خود ادامه دهند.
منبع، سایت و کانال اطلاع‌رسانی.