خودم رو سرزنش میکنم که چرا هنوز بابت بعضی چیزا جوری داری سوگواری میکنی انگار که همین الان اتفاق افتاده ول کن مدتهاست گذشته. بعد به خودت میای میبینی نه هنوز از خیلی چیزها دو سال هم نشده که گذشته و دو سال زمان زیادی برای عبور از دوره سوگ نیست ...
یکی از ویژگی های آدم باسواد و البته، متواضع این هست که سخت ترین مسائل رو با ساده ترین ادبیات و قابل فهم ترین جملات به اقشار جامعه توضیح و یاد میده. هیچوقت به آدم هایی که دائما تو صحبت هاشون به فلان کتاب و بهمان کتاب ارجاع میدن و ثانیه ای اصطلاحات آکادمیک تو عادی ترین صحبت ها از دهنشون نمیوفته خوشبین نبودم؛ هیچوقت .
این متن من تقریبا شاید خیلی شخصی باشه و اگه کسی خوند و با حرفهام موافق نبود ایرادی نداره . تو روزهای جنگ که بودم زیر فشار اضطراب و یه صدای انفجار اینور و یه صدای انفجار اونور، یه سوالی خیلی فکرم رو درگیر کرده بود. سوالی که خب، خیلی سال پیش هم برای خودم مطرحش کردم و از دیگران هم که میپرسیدم ، احساس میکردم از جواب دادن بهش طفره میرن و حاضر به فکر کردن نیستن. این جنگها این اخبار این وضعیت دنیا اساسا این سوال رو در ذهن من به وجود میاره که، جهان و عالم بدون خدا دقیقا چه شکلی هست ؟ جهانی که صرفا بر حسب احتمالات و تصادفات شکل گرفته و به تعبیر برخی مکاتب، انسان چیزی جز چندتا هورمون و کد ژنتیکی بیشتر نیست و خدا و معنویت هم باز با همین ها توجیه میشه. این چنین جهانی چه ویژگی هایی داره و تا کجا پیش میره ؟ همون روزها بود که به این نتیجه رسیدم، جهان بدون خدا بدون هیچ خالقی بدون هیچ پشتوانه فراتر از ماده و نیروی برتری، دقیقا همین جهانی هست که درش داریم زندگی میکنیم و هیچ چیز دیگه غیر از این رو نمیشه به عنوان جهان بدون خدا تصور کرد. عالم مغرب زمین دچار یه پوچی و نهیلیسم و علم گرایی جنون آمیز شده به قدری که روی همه فلاسفه تجربه گرای قدیمی هم سفید کرده. علم گرایی که فرآیند آزمایش و نتیجه رو تا نقطه آزمایش های کشتار جمعی و حمله به دیگر سرزمین ها با این بهانه که هم حاکمان هم صاحب منافعی خواهند بود و هم دانشمندان نتایج جدید از آزمایش های خود کسب خواهند کرد. سیال سازی از مفهوم جنسیت موجودات تا جایی که چند صد جنسیت برای موجودات تعریف کنی و مردانگی و زنانگی رو عین یک سیال در نظر بگیری که شکل هر ظرفی رو بتونه به خودش بگیره. بمبارانی از رنگها و خوشی های زودگذر که بر سر مردم از طریق اقتصاد و رسانه آوار میشه. به تعداد آدم ها دین و مذهب و ایدئولوژی شکل میگیره که یکی از یکی دیگه ناکارآمدتر و دلت میخواد یکا یک اینارو بالا بیاری. مشرق زمین هم برای مبارزه و تصاحب جایگاه تاریخ در مقابل غرب، تمام این فرآیندها رو با شدت و غلظت هرچه تمام‌تر داره انجام میده و برج ها و آسمان خراش هایی به مراتب بلندتر از آمریکا داره میسازه . خاورمیانه بنظرم محل مناقشه تمام این غول های حاکم بر زمین در همین جهان بدون خدا هستن و ایدئولوژی و میهن پرستی و هزار چیز دیگه که سالهاست مردم خاورمیانه شب و روزشون رو بهشون گره زدن در بیشتر مواقع، چیزی جز یه موتور محرک برای تصرف میدان های نفتی و گذرگاه های اقتصادی نیست. فاتح اون دوره از جنگ تو خاورمیانه میفهمه فلان جا میدان گازی پیدا شده که برای مسائل مالی و تجاری و استحکام جایگاهش میتونه مناسب باشه؛ حالا چطور اونجا رو تسخیر کنه ؟ مثلا میتونه بره برای مردم اون ناحیه ایدئولوژی کشور آزاد و مستقل، یا مثلا ایدئولوژی دینی و هرآنچه که برای به جان هم انداختن اونها لازم هست رو به کار بگیره و نتیجه اش میشه تو خاورمیانه چند صد پرچم کشورهای فرضی و غیر فرضی و هزارتا شاخه از دین و مکتب داریم که هیچکدوم نه ارزش ملی دارن و نه معنوی و چیزی جز ابزار برای اقتصاد و تجارت اونم فقط برای غول های سیاسی نیست. اینه جهان بدون خدا جهانی که انسان رو تا سطح موجودی هورمونی تقلیل دادن. انسانی که در چنین فضایی روی کره زمین زندگی میکنه، حق داره خودش رو در وضعیتی پیدا کنه که هنر و شعر و ادبیات و ذوق و خلاقیت روز به روز بی معناتر بشه، انسانیت و عواطف و دوست داشتن و خواهان زندگی بودن هم به کلی از بین بره و نابود بشه و در این حالت برای جبران فکر کنه با بالا بردن تنها غلظت چندتا رنگ شاد روی کالاهای تجاری و محتواهای رسانه ای، میتونه بعد معنوی و ذوق ادامه دادن رو به خودش برگردونه اما هرگز چنین نخواهد بود. اما این همه ماجرا نیست من جهان بدون هیچ خدایی رو براتون توصیف کردم، اما جهانی که خدا درش وجود داشته باشه رو بعدا خواهم نوشت ....
هوا انگاری داره خنک میشه یه باد خنکی تموم امروز درحال وزش بود دیروز شمال تهران هم برگ های زرد از الان گوشه کنار خیابون معلوم بود و افتاده بودن اینور و اونور . به شدت به یه پاییز خنک و بارون و قدم زدن تو خیابون ولیعصر نیاز دارم .
Hiraethیادم میاد یه زمانی رو که دست روی هرچیزی که میذاشتم، انجام نمیشد و اتفاق نمیوفتاد و خیلی برام عجیب بود این مسئله. بهش که فکر میکنم برام هم خنده داره و هم خیلی تلخ؛ خنده دار از این جهت که مگه میشه آخه تو یه بازه ای دست به هر کاری تو هر مسئله ای بزنی خراب بشه…
خدا نکنه آدم بره تو آرشیو استوریا. یه استوری همینجوری گذاشته بودم همون روزها بود که راجع بهشون نوشتم
نمیدونم دقیق چه موقعی بود که برای اولین بار احساس کردم انقدر با تاریکی شب انس گرفتم. ولی دقیقا یادمه برای اولین بار که این آهنگ رو گوش دادم این احساس برای همیشه تثبیت شد. دوران کرونا و من تموم مدت روز مشغول دانلود آهنگ بود و خیلی اتفاقی اسم این ترک، نظرمو جلب کرد. اتفاقا وقتی گوشش دادم یه آخر شبی بود و همه جا ساکت، اون لحظه مرز واقعیت و خیال رو گم کردم. چقدر تصور همه چی اون لحظه راحت بود، با ملودی های این آهنگ، بوی چوب سوخته رو تو ذهنم استشمام میکردم، صدای خورد شدن برگ های خشک شده زیر پاهات وقتی داری تو یه جنگل تو دل سیاهی شب قدم میزنی یا مثلا حاشیه یه جاده منتهی به کوهستان یا حتی پرسه زدن تو یه ایستگاه راه آهن متروکه وقتی نمای چراغ های شهر رو میتونی از دور ببینی . هرچیزی رو میتونستم تصور کنم آره؛ شاید واقعا از اون موقع بود که شب رو طور دیگه ای برای خودم معنا کردم و از اون موقع، هیچوقت برام این احساسات تکراری نشدن همیشه میشه درمورد تاریکی شب حرف زد و خسته نشد ...
