اگه از من بپرسید که آیا جهان پوچ هست یا خیر جوابی که بهتون میدم اینه که :
نمیدونم ...
ولی دوتا چیز رو با اطمینان میتونم براتون بگم؛ یکی اینکه انسان خودش میتونه معنا بده، باز ارجاعتون میدم به کانت اونجا که میگه خدا اساسا مقوله ای هست که پیش از ذهن و تجربه در انسان نهادینه وجود داره و باور بهش وظایف اخلاقی رو مشخص میکنه و به نگاه تئوریک و تجربی محور ما معنا و جهت میده. این دیدگاهی هست که پذیرفتمش تا حدی و در مقیاس کلان میشه اینطور گفت که معنای پشت این عالم رو نمیشه فهمید چون ابزارش رو نداریم اما میتونیم خودمون معنا بدیم بهش و خط مشی اعمالمون رو خودمون مشخص کنیم و با جهان طوری برخورد کنیم که گویی، معنویاتی درش نهفته هست و برخی مسائل خارج از حیطه تجربه رو ارجاع بدیم به ایمان که این هم مفصل صحبت میکنم و می‌نویسم راجع بهش ...
مورد دومی که بهش مطمئن هستم این هست که من درسته نمیدونم جهان ذاتا معنادار هست یا نه ولی مطمئن هستم در ساختاری خلق شده به دست انسان دارم زیست و زندگانی میکنم که کاملا پوچ و بی‌محتوا و بی معنا هست و نمیتونم حجم سرخوردگی و تنفر از این ساختار انسانی رو در قالب کلمات منتقل کنم؛ ساختاری که از لحاظ پوچی و بی‌معنایی به قدری عمیق هست که همین عمق باعث میشه افراد گاهی به اشتباه این پوچی رو به کل و ذات جهان تعمیم بدن، جهانی که روز به روز کلمات بی‌معنی تر میشن و زندگی انسان روی تسلسل بی‌پایانی از اهداف ساختگی به دست خودش و به شدت تاثیر گرفته از مدیا و تبلیغات رنگارنگ اما به شدت بی‌محتوا، ظواهر زیبایی که اصلا هم زیبا نیست و فقط بغض توی گلوم رو بیشتر میکنه، جوامعی متشکل از توده ای از انسان ها که‌ رنج رو تنها به کلمات تقلیل دادن بدون هیچ تجربه زیسته‌ای از رنج که ای بسا اگه تجربه زیسته ای از این رنجها صورت میگرفت چیزی جز انزوا و کم سخنی با خودش همراه نداشت و نه مشتی کلمات قشنگ تنها و تنها برای ترحم خریدن و خودنمایی .
بگذریم ...
من فراموش نکردم درباره جهانی که اگه خدایی درش باشه صحبت کنم و به موقعش خواهم نوشت که این جهان چطور خواهد بود ...


/ یادداشت ۱۸ مهر