صحبت از این شد که آسمون شب تو هرجایی، متفاوت از جای دیگه هست.
یاد بعضی شبهای دوران کارشناسی افتادم اون ماه های آخر.
نه، بذارید طور دیگه ای تعریف کنم؛ دوست دارم وقتی اون شبها رو مرور میکنم، منه الان رو جای فربد اون موقع تصور کنم و توی ذهنم از نو تجربه کنم اون لحظات رو. یادم میاد شبها رو معمولا تنها میرفتم تو فضای اطراف خوابگاه قدم میزدم و بی هدف پرسه میزدم اینور و اونور؛ گاهی از سر کنجکاوی تا انتهای یه خیابونی رو میرفتم بعد موقع برگشت اتفاقی مسیرمو به کوچه ای کج میکردم و میرفتم جای دیگه. بی‌هدف
این کار رو روزهای زیادی تو ساعات غروب تا سر شب انجام میدادم یا حتی آخرشب ها تا قبل از بستن در خوابگاه. تو کوچه پس کوچه ها قدم میزدم از یه جایی به بعد خونه ها مثل خونه های قدیمی، حیاط دار میشدن با درهای آهنی قدیمی که بعضا گوشه کنارشون هم زنگ‌زده شده بود. هیچ چیزی که امیدوار کننده باشه و این آشوب توی دلم رو آروم کنه پیدا نمیکردم؛ چنین چیزی نه از ذهنم عبور میکرد و نه حتی به چشم میدیدم، چیزی که مایه دلگرمی باشه. یه شب یه جای خیلی خاص و در عین حال غریب رو پیدا کردم، یه محوطه شاید نه اونقدر دلباز که یه درخت نسبتا بزرگ و پرباری وسط اون محوطه سبز شده بود و دور تا دورش تو اون محیط خونه هایی با درهای قد و نیم قرار داشت؛ به رسم پرسه زنی اون شبها بی‌هوا وارد یه باریکه ای گوشه اون محوطه شدم و ادامه مسیر رو رفتم و نگاهم به آسمون شب افتاد ...
شب بود اما آسمون سیاه نبود، انگار یه پرده خیلی نازک آبی رنگی انداخته بودن روی آسمون و از اون حالت سیاهی کم کرده بود و کلی ستاره که میشد دید و یه نسیم خنک هم اون لحظه میومد؛ خیلی عجیب بود چون برای اولین بار بود که بعد از مدتها، فقط برای چند لحظه خیلی کوتاه یه حس امیدواری و یه حس خوبی اومد و رفت و موندگار نشد و فقط بهم یادآوری کرد امیدوار بودن و دل قرص و محکم داشتن چطوریه، انقدر حس خوبی هستش که حاضر باشی تموم تلاشت رو بکنی تا برای دفعات بعد برای گذر از یه دورانی، اون حس رو برای لحظاتی بیشتر هم که شده نگه داری پیش خودت ‌...

/ یادداشت ۲۳ مهر