از این انسان مثالی و ایده آل که تو ذهن ماها جا انداختن خستم. کلا از هرچیز ایده‌آلی که برامون جا انداختن چه بدن ایده آل چه عشق ایده آل چه هرچیز دیگه ای خستم و فرسوده. آدمها با نقص هاشون باید دوست داشته بشن، با ماه گرفتگی ها و خال و لکه های روی صورت و بدنشون هستن که بازتابی از عالم طبیعت بدون دستکاری و ماشینی شدن. از این عشق های خیلی اتو کشیده و شسته رفته و پر زرق و برق و پر سر و صدایی که به اسم یه رابطه ایده آل انداختن به روح و روانمون هم خستم. نمیدونم این غرور انسان که خودش رو برتر از هم نوعان خودش و برتر از طبیعت میدونه از کجا نشأت میگیره؛ انسانی که دین اون رو مخلوق از گل مرداب و علوم تجربی اون رو حاصل فرگشت میدونه و با میمون نیای مشترک داره، فارغ از اینکه کدوم درست هست، هر دو در یک چیز مشترک هستن اون هم پیدایش انسان از پست ترین مقام در طبیعت ...