افرادی مهم با خصوصیات شدیدا مهم. فکر به آن فضا در ذهنم ایجاد شد. فکری که شاید بهتر توانست من را در آن سالن به تهوع نکشاند. داستان بیسر و ته که نه پدر میشناخت و نه مادر. قصهای بر پایه مشتی الگوی ذهنی از پیش تعریف شده که سالهاست در سینمای ایران تکرار میشوند. دیدگاه مد شده فمنیست ها نیز که به ایران نفوذ کرده و بدون آن که فهمش در این سینما جا افتاده باشد، از آن برای جذب مخاطبان شعار پسند استفاده میکنند. وقتی وجه پرداخت در فیلمی از یک موضوع به 5 موضوع منعطف میپشود، معلوم است که دیگر نمیشود انتظار پایان را از این فیلم داشت.
بگذریم...
فیلم هم به پایان رسید. به یکباره صدای تشویق تماشاگران را شنیدم. ابتدا جا خوردم. اصلا حواسم نبود که در جشنواره پس از اتمام فیلمها دست میزنند. پس از چندین سال هنوز دلیلش را متوجه نشدهام. شاید نوعی بیماری است. شاید روزی حل بشود این دستزدنهای بیمورد و اشتباهی.چراغ ها روشن شد. به سرعت به سمت در خروجی رفتم. عدهای از افراد حرفهای و پیگیر سینما مشغول خواندن تیتراز شدند. به هر حال تیتراژ مهم است و اصلیترین قسمت هر فیلم درست در تیتراژ پایانی قرار دارد و افراد خیلی عمیق و متفکر هیچگاه تیتراژ ها را به حال خود رها نمیکنند. خوشبحالشان. چه لذت بالایی دارد خواندن تیتراژها. هر چه باشد با این کار خود را حرفهای تر نشان میدهند. آفرین به آن جمعیت. سپس با سرعت به سمت دغدغهام حرکت کردم.
💌 | ارادت
🖋 - کیان زندی
© - @silence4z
Post #548
1.37K